Showing posts with label ആത്മീയം. Show all posts
Showing posts with label ആത്മീയം. Show all posts

Monday, 4 March 2019

ഈശ്വരന്‍



"അച്ഛാ, നമുക്ക് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയേറെ ദൈവങ്ങള്‍?"

"നല്ല ചോദ്യം. മോന്‍, അച്ഛന്‍ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ചു കേള്‍ക്കണം. ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കുകയും വേണം.

വളരെ ഉത്കൃഷ്ടങ്ങളായ ഒട്ടനവധി ആശയങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും സമാഹാരമാണ് നമ്മുടെ ഹിന്ദുധര്‍മ്മം. അതിലൊന്നാണ് നമ്മുടെ ദൈവങ്ങള്‍. പണ്ടുമുതലേ നമ്മള്‍ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ശ്രേഷ്ടങ്ങളായ എല്ലാ ശക്തിവിശേഷങ്ങളെയും ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. സമുദ്രത്തെയും, നദികളെയും മഴയെയും കാറ്റിനെയും ഇടിമിന്നലിനേയും മാത്രമല്ല ഭൂമിയെയും ചന്ദ്രനെയും സൂര്യനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയുമെല്ലാം നമ്മള്‍ ആരാധിച്ചിരുന്നു. സൃഷ്ടിയും സ്ഥിതിയും സംഹാരവും നമുക്ക് ആരാധനാമൂര്‍ത്തികളാണ്. നമ്മള്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ പൂജ വയ്ക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടില്ലേ? പലപ്പോഴും നമ്മള്‍ ഓട്ടോയിലും ടാക്സിയിലും കയറുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ അതിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗ് വീല്‍ തൊട്ടു തൊഴുന്നതു കണ്ടിട്ടില്ലേ? ആ വാഹനത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്ന ചൈതന്യത്തെ, അതിനെ എന്തു പേരിട്ടു വിളിച്ചാലും, ബഹുമാനിക്കുകയാണവര്‍. ഇതുപോലെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതും മണ്‍മറഞ്ഞു പോയതുമായ വിശിഷ്ട വ്യക്തികളെയും നമ്മള്‍ ബഹുമാനിക്കുന്നു ആരാധിക്കുന്നു. നമുക്ക് പൂജിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതായി ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ഒന്നുമില്ല. കാരണം, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ അണുവിലും പരമാത്മചൈതന്യം കുടികൊള്ളുന്നു എന്നു കരുതുന്നവരാണ് നമ്മള്‍.

പക്ഷേ, ഇങ്ങനെ അനേകം ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ ഋഷിമാര്‍ അസന്നിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒന്നുണ്ട്.

"ആകാശാത് പതിതം തോയം
യഥാ ഗച്ഛതി സാഗരം
സര്‍വ്വദേവ നമസ്കാരം
കേശവം പ്രതി ഗച്ഛതി"

ആകാശത്തില്‍ നിന്നും പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍, ചാലുകളായി തോടുകളായി അരുവികളായി പുഴകളായി അവസാനം സമുദ്രത്തില്‍ വന്നുചേരുന്നു. അതുപോലെ, എത്രയെല്ലാം വിഭിന്നങ്ങളായ ദേവതകളെ ആരാധിച്ചാലും അതെല്ലാം ഏകവും അദ്വിതീയവുമായ ആ പരമാത്മ ചൈതന്യത്തില്‍ ചെന്നുചേരുന്നു. നിങ്ങളുടെ അഭിരുചിക്കനുസരിച്ച് ഏതു ദൈവത്തെ സ്വീകരിക്കാനും ആരാധിക്കാനും നിങ്ങള്‍ക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ട്. കാരണം ആത്യന്തികമായി അതെല്ലാം ആ ഏക ചൈതന്യത്തില്‍ വന്നുചേരുന്നു.

"ഏകം സത് വിപ്രാ ബഹുധാ വദന്തി"

ഈ ഉദാത്തമായ ആശയം മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നതിലൂടെ ലോകത്തിലെ മറ്റേതൊരു മതത്തേയും ഈശ്വരസങ്കല്പത്തെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള ഔന്നത്യം ഹൈന്ദവധര്‍മ്മം ആര്‍ജ്ജിക്കുന്നു. നിങ്ങള്‍ യഹോവയെയോ, അല്ലാഹുവിനെയോ ബുദ്ധനെയോ ജൈനനെയോ ആരെ ആരാധിച്ചാലും അതെല്ലാം ആ പരമമായ ചൈതന്യത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു എന്നു പറയാന്‍ ആര്‍ജ്ജവം കാണിച്ച മറ്റേതൊരു മതമുണ്ട് ഈ ലോകത്തില്‍?

ഇനി ഇതു മറ്റൊരു വിധത്തില്‍ പറയാം. മോന്റെ കയ്യില്‍ 10 മിഠായി ഉണ്ട്. നിന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കയ്യില്‍ ഒന്നും. ആരാണ് സമ്പന്നന്‍? മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദൈവങ്ങളുള്ളവാനോ അതോ ഒരെണ്ണം ഉള്ളവനോ? നമ്മുടെ സമ്പന്നതയില്‍ നമ്മള്‍ അഭിമാനിക്കണം. അവന്റെ ദൈവത്തെയും നമ്മുടെ ദൈവങ്ങളുടെ കൂടെ കൂട്ടാനുള്ള ആര്‍ജ്ജവം നമുക്കുണ്ട്. അങ്ങനെ മുപ്പത്തിമുക്കോടി ഒന്ന് ദൈവങ്ങളെ നമുക്ക് ആരാധിക്കാം. അവനെയും ചേര്‍ത്തു നിര്‍ത്താം.

Monday, 7 December 2015

നാം നാമം നേം!!!

“നീലീ.. നീലീ .. നീലീ‍ീ‍ീ‍ീ‍....”

“എന്തുവാടേ ഇതു! നീ ആരാ, കള്ളിയങ്കാട്ട് നീലിയോ, ഇങ്ങേരിങ്ങനെ തൊള്ളതുറക്കാൻ!!“

തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന പട്ടാമ്പിക്കാരൻ വെളുക്കനെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ഈ സൗദിയുടെ ഒരു കാര്യം. മര്യാദയ്ക്കു നാക്കു വടിക്കത്തുമില്ല, ‘നളിനാക്ഷൻ‘ എന്ന എന്റെ പേര് ശരിക്കു വിളിക്കത്തുമില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ സൗദിയുടെ ക്യാബിനിലേക്കു നടന്നു.

“എന്തായിരുന്നു രാവിലെ തന്നെ അങ്ങേരുടെ പ്രശ്നം?” തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ പട്ടാമ്പിക്കാരൻ അടുത്തുകൂടി.

“സിസ്റ്റത്തിന്റെ പാസ്‌വേർഡ് മറന്നുപോയി പോലും. എന്തു ചെയ്യാനാ..”

“നളിൻ, നളിൻ.. മുഛേ ബാഹർ ജാനാ ചാഹിയേ.. കൊയി ആനേ തോ മേം ടോയ്‌ലറ്റ് ഗയാ.. ഓകെ?” അപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ബീഹാറുകാരനാ. ഏതെങ്കിലും കോഴി വന്നാൽ നീ ടോയ്‌ലറ്റിലാണു രാവിലെ മുതൽ എന്നു തീർച്ചയായും പറയാം എന്നുപറഞ്ഞ് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചയച്ചു.

“എന്തായാലും നിനക്കിട്ടിരിക്കുന്ന പേരുകൾ കൊള്ളാം.. നീലി, നളിൻ..!!“ പട്ടാമ്പിക്കാരൻ വിടാൻ ഭാവമില്ല.

“ഇതൊന്നുമല്ലടോ.. ഇന്നലെ ആശുപത്രിയിൽ ചെന്നപ്പൊഴായിരുന്നു രസം. ഞാൻ ടോക്കൺ എടുത്തു ഷുഗർ ചെക്കു ചെയ്യാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ഫിലിപ്പീനി സിസ്റ്റർ കുറച്ചു നേരം കൊണ്ട് ‘ആക്ഷൻ, ആക്ഷൻ‘ എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. സംശയം തോന്നി ആടുത്തു ചെന്നു ചോദിച്ചപ്പൊഴാ മനസ്സിലായത് എന്നെ തന്നെയാണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന്! വിളിച്ചു വിളിച്ചു തൊണ്ടയിലെ വെള്ളം വറ്റിയതുകൊണ്ടാവാം ഭയങ്കര ദേഷ്യം. രക്തം കുത്തിയെടുക്കുമ്പോൾ നല്ല വേദനിപ്പിച്ചു രണ്ടു മൂന്നു കുത്തു കുത്തി അവർ ആ ദേഷ്യം തീർത്തു.”

“ഇങ്ങനെ പലരും പല പേരിട്ടു വിളിക്കുമ്പോൾ നിനക്കു ദേഷ്യം തോന്നാറില്ലേ?”

“എന്തിന്? അവർ അവരുടെ വിവരക്കേടുകൊണ്ടല്ലേ ഇങ്ങനൊക്കെ വിളിക്കുന്നത്? ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ.. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ദൈവത്തെ എന്തെല്ലാം പേരിട്ടു വിളിക്കുന്നു.. എന്നിട്ടു മൂപ്പരു കോപിക്കാറുണ്ടോ? അങ്ങനെ കോപിക്കുന്ന ദൈവം ദൈവമാണോ? കൃഷ്ണനെന്നും വിഷ്ണുവെന്നും അള്ളായെന്നും യഹോവയെന്നും യേശുവെന്നും ബുദ്ധനെന്നും ടിയാൻസൂവെന്നുമൊക്കെ പലരും അവർക്കറിയുന്നപോലെ പുള്ളിയെ വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ മൂപ്പർക്കറിയാം താൻ ആരാണെന്ന്! എന്നും പറഞ്ഞു പുള്ളി ആരുടെയും വിളി കേൾക്കാതിരിക്കുന്നുമില്ല! അതുപോലെ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് എന്നെയും ഇങ്ങനൊക്കെ വിളിക്കുന്നു. എനിക്കറിയാം ഞാൻ നളിനാക്ഷനാണെന്ന്. അതുപോരേ? പിന്നെ, കാര്യമുള്ള കാര്യമാ‍ണെങ്കിൽ ഞാൻ ആര് എങ്ങനെ വിളിച്ചാലും ചെല്ലുകയും ചെയ്യും.”

“അതു പറഞ്ഞപ്പൊഴാ ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. നിന്റെ 'SAP Login' വന്നിട്ടുണ്ട്. പേരെന്താണെന്നറിയണ്ടേ?”

“എന്തേനൂ?”

“നിന്നെ അവരൊരു ‘ഖാൻ‘ ആക്കി - ‘നളിനാസ് ഖാൻ’.”

“ഹഹഹ.. അതിന്റെ ഒരു കുറവു കൂടിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. അതുമായി.. സന്തോഷം..”


Sunday, 17 May 2015

World Peace from Inner Peace



‘Peace’ –What a beautiful word! But do you have it? Can anyone in this World truthfully claim that he/she is living in peace? You can say that you are living peacefully compared to your neighbor. But that is only a relative comparison. In reality none of us are living peacefully. Let us consider any types of people, whether they are students, teachers, researchers, scientists, politicians, businessmen, believers, atheists, world leaders or monks. Are they living peacefully? If any of these groups are living peacefully, then it is easy for you and me to attain it. We just have to follow that group. But that is not happening. The world is not so peaceful. Why? Because for a peaceful world, first the individual should attain peace, then the community and the country. Then only we can think about World Peace. If we cannot find peace within ourselves, we will never find it anywhere else. Here we are briefly discussing about the importance of religions in attaining World Peace.

‘Religion’ is one of the most criticized and misinterpreted word. Let us look around!  Are we all separated by the barriers of religions? More than that, are we considering our religion superior to others? Yes, right? “Religion is the opium of the people" is one of the most frequently paraphrased statements which is received and cherished by even the most modern community. So basically there are two groups – religious and non-religious. Why some people consider religions as bad? Let us think about it first.

Sugarcane is one of the most commonly used plants in this world. It is mainly used in producing sugar which is one of the most popular commodities. What about molasses? It is also a by-product in the refining of sugarcane and it is the principal ingredient in the distillation of rum. Can we blame the sugarcane for the rum which is making our lives miserable? We can’t. Because anything can be used properly or improperly, wisely or unwisely, rightly or wrongly. It depends on who is using it. This is also suitable in the case of religions. If a medicine which can be used for soothing out our troubles is used wrongly for creating troubles, then is it the problem of the medicine or the user? Religions, which are actually preaching peace, are nowadays used by uncanny individuals for dividing people and sowing the seeds of hatred between believers. This is the reason for most of the troubles pertaining in this world.

In that case, there arises another question! Are our religious leaders living peacefully? If they are not living peacefully then how could their followers attain peace? The answer for these questions is very simple. The religious gurus, whom we considered as the embodiment of religion, are not truly aware of their own religion. They do not understand their religious doctrines properly and are interpreting it for their existence. Those who differentiate various religions merely based on the customs and rituals do not understand the truth. It should not be evaluated on the basis of external appearances of their believers. In fact, each religion comprises of an external and internal level. Since different religions had originated at different parts of the world at different periods, they surely differ in their external levels. The customs and rituals of a religion will be based on the period or group of people in which it originated. But the core of a religion is not based on the customs or rituals. It depends on the religious doctrines. 

So, it is really important to understand the religious doctrines of a religion properly. For that, each religion should give importance to teach their believers, the doctrines of their religion rather than mere customs and rituals. But that is not easy. Because it is difficult to understand the doctrines. If you want to climb to a certain height, you need a ladder of that much length. For understanding the doctrines and to preach it, you should reach at the level of its creator. Any misinterpretation of the doctrines will lead to ignorance and hatred between the believers and so this is a serious issue. Unfortunately in all religions we can see this.

As you know, different religions have their own ‘Holy books’. But unfortunately the interpretation of these books by some unqualified individuals leads to different groups within a religion who are opposing each other. This will definitely become a threat to World Peace. Ultimately, for attaining peace, we have to deal with various religions and the opposing groups within each religion. This makes the situation more complex.

For solving these issues, the first thing we should do is to study our own religious doctrines properly. Then without keeping any preconception, we should try to understand other religions. If we study other religions without discriminating them, then we will definitely be surprised to see some striking similarities in their doctrines. If we study them deeply, we will ultimately reach a level in which the whole world is seen as one single community. If we couldn’t reach at that level, then we can definitely conclude that there are some mistakes in your perceptions which need to be changed.

“Thou shalt love thy neighbor as thyself” is a famous verse in the Holy Bible. Will anybody mention that this is not applicable for me since I have no neighbor? I don’t think so! Then who is our neighbor? The verse is not as “Thou shalt love thy neighbor Christian as thyself”. We cannot even think that, The Messenger of Peace, Jesus is mentioning to love only your Christian neighbor when he utters this verse. So it is definitely pointing towards the whole world. Each and every living being in this world is considered as our neighbor. You can find a similar verse in Holy Quran. “Do good to others, surely Allah loves those who do good to others.” The Prophet who advised us to love all our fellow beings for attaining God’s love definitely had a wide vision. We cannot think that he is a narrow minded person who was mentioning about Muslims only. There is a similar verse in Hindu doctrines also. “lokah samastah sukhino bhavantu” is a famous quote from our ancient Indian philosophers. May all beings everywhere be happy and free, and may the thoughts, words, and actions of my own life contribute in some way to that happiness and to that freedom for all. These doctrines are not preaching any discrimination between the people. Then why should we?

Another important hadith in Islam is like this – “Allah does not look at your figures, nor at your attire but He looks at your hearts.” What a meaningful verse! The God is not looking at your costumes, but your heart. By putting all your religious garments, you cannot hide your heart from God. He cares only your deeds. This verse definitely criticizes the importance of religious customs and rituals, your social status and all your worldly possessions. The Holy Bible says, “you should not be like whitewashed tombs, which outwardly appear beautiful, but within are full of dead people's bones and all uncleanness.” There are people wearing good and precious clothes and talk well, but inside having all wickedness and cruelty. Jesus called those people as whitewashed tombs. Tombs are always decorated outside but inside it contain dead people’s bones and all kinds of filth. Don’t you see the notable similarity between the Biblical and Quranic Quotes?

“Jatilo mundi lunchitakeshah
Kaashaayaambara bahukritaveshah
Pasyannapi cha na pasyati moodho
Hiudaranimitam bahukritaveshah”

Meaning : -One ascetic with matted hair, one with tonsured head, one with hair plucked out, one disguised in many ways in ochre robes. They are fools who, though seeing, do not see. The many disguises are only to feed the stomach.

In the above verse of ‘Sri Sankaracharya’, those people who are wearing the religious costumes and acts as scholars for their living are strongly criticized. In Vedanta, the external appearances are not considered to be important and what valued most is the inner knowledge.

ye yathā māḿ prapadyante
tāḿs tathaiva bhajāmy aham
mama vartmānuvartante
manuṣyāḥ pārtha sarvaśaḥ

Meaning :- Howsoever men approach me, even so do I reward them; my path do men follow in all things, O son of Pritha.

The above sloka of Bhagwat Gita, clearly indicates that in whatever way people seek God, he reward them all. There are no exceptions. Because, all of us follows the path of the God who exists in all forms. In this verse you can see the convergence of all religions. You can believe in whatever religion you like. But try to know other religious doctrines and understand them. Then you will definitely come to know that all of them have the same basic principles. If we study only our religious doctrines then we may start thinking that our religion is superior to others and then there start discrimination and hatred between the different religious believers.

Let us think it in a different way. In this world, all our problems can be categorized into three. 
  1. Diseases or some other misfortunes. 
  2. Aging 
  3. Death
I think everybody will agree with this. So if we believe in any of these religions can we keep these three inevitable away? Or in other words, if there is a religion where the believers are free from these three problems we all will definitely embrace that religion. But do you find such a religion anywhere? Believers of all our religions are getting diseased, aged and dying. So how can we consider our religion superior to others? The salvation which the different religions preach is actually pointing towards the freedom from these three miseries. For that we should be good at heart while following our religious rituals and customs.

‘Aham Brahmāsmi’ (I’m the Infinite Reality) is one of the four mahavakyas mentioned in Upanishads for explaining the unity of macrocosm and microcosm. But does anyone of us have the quality to be the part of the God or even the Son of the God? Jesus said, “If ye had known me, ye would have known my Father also: and from henceforth ye know him, and have seen him. I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father except through me. I and my Father are one.” These words will come only from a person who had attained a level in which the secret of this universe is revealed. Those words, I and my Father are one -  Aham Brahmāsmi, is uttered at the ultimate level of knowledge. But those who couldn’t reach that level of Jesus had misunderstood his words and start misinterpreting. The similarities of these different religious principles can be observed only if we start to look at it without any prejudice. Then only there will be an understanding between the religions and ultimately peace in this world. 

Presently, most of the human beings are tied up by the religions. Our religions don’t allow us to study other religious doctrines. We even don’t know our religion properly. Still we are thinking that ours is superior to others. These thoughts will later develop a conception that all other religious believers are trying to destroy our religion and so we have to protect ours. This leads to conflicts. 

Whenever there is a decay of virtues in any part of this world, in any country, in any group of people, there arise philosophers, scholars, social reformers and prophets to bring us back to the right path. They all came for the protection of good. But some of us misinterpreted their messages. That leads to the separation between different people. If each one of us is ready to break our religious boundaries and act for the betterment of the society, we could be able to get near to our hopes – The World Peace.

 Somadas

Sunday, 1 March 2015

കോളിംഗ് ബെൽ

ലോകത്തു സർവ്വസാധാരണമായ ഒരു ഉപകരണമാണു കോളിംഗ് ബെൽ. പല രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും അവ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. വൈദ്യുതി കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ കോളിംഗ് ബെൽ ഉണ്ട്. ആ കാലത്തിന് അനുയോജ്യമായ രൂപത്തിൽ ആയിരുന്നുവെന്നു മാത്രം. പക്ഷേ ഉപയോഗം അന്നും ഇന്നും ഒന്നുതന്നെ - മനുഷ്യരുടെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കൽ. ഏതുവഴിയിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളെയും കോളിംഗ് ബെൽ ഉണർത്തും. എന്നാൽ ദേവാലയങ്ങളിൽ എന്തിനാണു മണി? അതു ദേവനെ ഉണർത്താനാണോ? ചിന്താധീനനായ ദേവനെ, ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയിക്കാനാണോ? ചിലരുടെ ഭാവം കണ്ടാൽ, താൻ ഇതാ വന്നിരിക്കുന്നുവെന്നു ദേവനെ അറിയിക്കുന്ന വിധം ആണ് അവർ മണി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

ആരാധനാലയങ്ങളിൽ ദൈവീകസാന്നിധ്യം കൂടുതലായുണ്ട്. വായു എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്. അതു ചലനാത്മകവുമാണ്. എന്നാൽ എപ്പോഴും നമുക്കു ചുറ്റും  ചലിച്ചുകൊണ്ടു നമ്മെ മുട്ടിയുരുമിപ്പോകുന്ന കാറ്റിനെ നാം അറിയുന്നില്ല. വ്യക്തമായി അറിയണമെങ്കിൽ ഫാനിന്റെ അടുത്തുപോകണം. അതു പ്രവർത്തിച്ചാൽ നമുക്കു കാറ്റ് അനുഭവവേദ്യമാകും. അതുപോലെ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ ചെന്നാൽ കൂടുതൽ ദൈവീക സാന്നിധ്യം മനസ്സിന് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും. ദൈവീക തേജസ്സ് എപ്പോഴും ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അതിനെ ഉണർത്താൻ ക്ഷേത്രമണി അടിക്കണമെന്നില്ല. പിന്നെ എന്തിനാണു മണി തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നത്? അതു ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളുടെ സമയം അറിയിക്കാനും, പിന്നെ ദേവാലയങ്ങളിൽ വന്നു ലോകകാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നവരുടെ ശ്രദ്ധ ദേവനിലേക്ക് ഒഴുക്കാനുമാണ്.

ഓഫീസുകളിലെ കോളിംഗ് ബെൽ ആളിനെ വിളിക്കാൻ മാത്രമാണ്. ജഡവസ്തുക്കളെക്കൊണ്ടു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി തന്റെ ആശയം മറ്റുള്ളവരെ അറിയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ ജഡവസ്തുക്കൾക്കു സ്വയം ശബ്ദിക്കാൻ കഴിയുമോ? ഇല്ല. പുറമേ നിന്നു ഊർ‌ജ്ജം ലഭിക്കണം. എന്നാലും പോരാ, അതു ശരിയായ ഘടനയിൽ സംവിധാനം ചെയ്തിരിക്കയും വേണം.

ഞാൻ ഒരു കോളിംഗ് ബെൽ എടുത്ത് അഴിച്ചുനോക്കി. ആണി, പച്ചിരുമ്പ്, കിണ്ണം, ചെറിയ ഹാമർ, സ്പ്രിംഗ് മറ്റ് അനവധി സംവിധാനങ്ങൾ ക്രോഡീകരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു. വൈദ്യുതിബന്ധമുണ്ടാകുമ്പോൾ അതു ക്രമമായി ശബ്ദിക്കുന്നു. അതിൽ ഒരു ചെറിയ ക്രമീകരണം മാറ്റി നോക്കി. വൈദ്യുതി ഉണ്ടെങ്കിലും ശബ്ദിക്കുന്നില്ല. അതിലെ ഓരോ ഭാഗങ്ങളും മാറ്റിമാറ്റി പരീക്ഷിച്ചു. ശബ്ദിക്കുന്നില്ല. ഒരു ചെറിയ പിഴവു പോലും പറ്റാതെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും കൃത്യമായ സ്ഥലത്തു കൃത്യമായ അകലത്തിൽ ശരിയായ രീതിയിൽ ഘടിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ അതു പ്രവർത്തിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കൂ. ഈ ജഡവസ്തുക്കളും ഊർജ്ജവും ചേരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ശബ്ദസൗന്ദര്യം ഏതെല്ലാം രൂപത്തിലും സ്വരമാധുരിയിലും ഇന്നു ലഭിക്കും! എല്ലാത്തിന്റേയും പ്രചോദനം ഊർജ്ജമാണ്. ശരിയായ ക്രമീകരണത്തിൽ ജഡവസ്തുക്കൾ സംയോജിപ്പിച്ച് അതിലൂടെ ഊർജ്ജം കടത്തിവിട്ടാൽ അത്ഭുതകരങ്ങളായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യിക്കാൻ കഴിയും. ഈ തത്വം തന്നെയല്ലെ ഈ കാണുന്ന സർവ്വചരാചരങ്ങളുടേയും പ്രവർത്തനതത്വം.

മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ അടങ്ങിയിട്ടുള്ള എല്ലാ മൂലകങ്ങളും സംയുക്തങ്ങളും നമുക്കു ക്രോഡീകരിക്കാം. കാർബൺ, ഫോസ്ഫറസ്, വാതകങ്ങൾ, ജലം തുടങ്ങി എല്ലാ ജഡവസ്തുക്കളും പത്തു വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ ശരീരത്തിൽ ഉള്ള കൃത്യമായ അളവിൽ സംഭരിച്ചുവച്ച് അതിൽക്കൂടി വൈദ്യുതി കടത്തിവിട്ടാൽ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ? വൈദ്യുതോർജ്ജം കൊണ്ടു നാം എന്തെല്ലാം ചെയ്യുന്നു. ആ ചലനം ആണോ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ, ജീവജാലങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്? ഇതിനെപ്പറ്റി ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു സത്യം അറിഞ്ഞവർ ആ ഊർജ്ജത്തിനൊരു പേരിട്ടു - ‘ആത്മാവ്‘. ഭൗതികവസ്തുക്കൾ എല്ലാം ശരിയായി ക്രമീകരിക്കുമ്പോൾ അതിൽ ആത്മാവു കടന്നാൽ അതു പൂർണ്ണ ജീവിയായി. കാളിംഗ് ബെല്ലിനെക്കൊണ്ട് ഊർജ്ജം ഏതെല്ലാം രീതിയിലുള്ള ശബ്ദവും പ്രവൃത്തിയുമാണോ ചെയ്യിക്കുന്നത്, അതുപോലെ ഈ ആത്മാവ് ഈ ശരീരത്തെ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിവിധങ്ങളായ വൈദ്യുതി ഉപകരണങ്ങൾ ‘വൈദ്യുതി’ എന്ന ഒറ്റ ഊർജ്ജം കൊണ്ടു വിവിധങ്ങളായ പ്രവൃത്തികളെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവോ അതേപോലെതന്നെ ‘ആത്മാവ്’ എന്ന ഒറ്റ ചൈതന്യത്താൽ ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ചരാചരങ്ങളും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ശരീരത്തിന് ഇതിൽ ഒരു താല്പര്യവുമില്ല. എന്നാൽ ശരീരത്തിന്റെ വിചാരം താനാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതെന്നും താൻ മഹത്വമുള്ളവനാണെന്നുമാണ്. വൈദ്യുതപ്രവാഹം ഉള്ള സമയം വരെ മാത്രമേ കോളിംഗ് ബെല്ലിനു പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ അതു ജഡം. ഉപകരണം വളരെ പഴയതാകുമ്പോൾ പ്രവർത്തനക്ഷമത കുറയുകയും അവസാനം അതു പ്രവർത്തിക്കാതെയുമാകും. ഊർജ്ജം പിന്നീട് അവയിൽ പ്രവർത്തിക്കില്ല. അനുയോജ്യമായ സ്ഥലത്ത് അനുയോജ്യമായ ജഡവസ്തുക്കളിൽ പ്രവേശിച്ച് അതു പ്രവർത്തിക്കും. ഇതുപോലെ തന്നെ ജീവനും ഉപയോഗശൂന്യമായ ശരീരത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടു പുതിയ ശരീരത്തെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഇത് അതിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. ജലം മൂന്നവസ്ഥയിൽ കാണപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലോ! അതു ജലത്തിന്റെ സ്വഭാവം, അല്ലെങ്കിൽ പ്രകൃതി.

അതാ കോളിംഗ് ബെൽ അടിക്കുന്നു. ആരോ പുറത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്. ഈ ‘കോളിംഗ് ബെൽ‘ പോയി നോക്കട്ടെ!!

സോമദാസ്

Tuesday, 3 February 2015

ഗാർഹസ്ഥ്യം

“എടാ, ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കുന്നില്ലെന്നു ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കുന്നു. എന്തിനാണു വെറുതെ പ്രാരാബ്ധം തലയിലേറ്റുന്നത്. കർമ്മങ്ങൾ കുറച്ചുകൊണ്ടുവന്നു മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി പരമപദപ്രാപ്തി കൈവരിക്കണമെന്നല്ലേ പറയാറ്! ആദ്ധ്യാത്മികതയ്ക്കു വിവാഹജീവിതം ഒരു തടസ്സമാണ്.”

എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേട്ടു ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഞാൻ അവനെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. കാണാൻ തരക്കേടില്ല. നല്ല ആരോഗ്യം. വേറെ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നും ഇല്ല താനും. എന്നിട്ടും ഇവനെന്താ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത്? കർമ്മം ചെയ്താൽ അതു വാസനകളായി പതിയും പോലും. എന്തു മണ്ണാങ്കട്ടയെങ്കിലും ആകട്ടെ! അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്തിനു തർക്കിക്കുന്നു.

ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ എനിക്കൊരു സംശയം. ഇനി അവൻ പറയുന്നതാണോ ശരി. ഈ ഭൗതികലോകത്തിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കുന്നതാണോ ശരിയായ മാർഗ്ഗം? ഇപ്പോൾ ചുറ്റും കാണുന്നതെല്ലാം കഷ്ടപ്പാടുകളും രോഗങ്ങളും! ടിവി തുറന്നാൽ അഴിമതിയും സ്വജനപക്ഷപാതവും! ടിവി അടച്ചാലോ, വീണ്ടും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ചർച്ചകൾ അതുതന്നെ. കണ്ണടച്ചിരുന്നാൽ കാഴ്ച തീരുമെങ്കിൽ അതല്ലേ നല്ലത്. ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. അധികം സമയം കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ആക്കിയ ചിരിയുമായി ഉമ്മൻ ചാണ്ടി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ പെട്ടെന്നു കണ്ണുതുറന്നു.

എന്നാൽ പിന്നെ ചെവിയിലാകാം പരീക്ഷണം. ഞാൻ ഒരു ഇയർ പ്ലഗ്ഗുകൊണ്ടു ചെവിയടച്ചു. കുറച്ചു സമയം സുഖമായി ഇരുന്നു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നാം ക്ലാസ്സുമുതൽ ടീച്ചർമാർ പഠിപ്പിച്ചതു ചെവിയിൽ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ചെവി അടച്ചാലും രക്ഷയില്ല. ഞാൻ അടുത്ത പരീക്ഷണത്തിനു തുനിഞ്ഞു. മൗനവ്രതം!

“എടേ, എന്തൊക്കെയുണ്ടു വിശേഷങ്ങൾ. നീ ഇന്നു വൈകിട്ടു സിനിമയ്ക്കു വരുന്നുണ്ടോ? ഞങ്ങൾ പോന്നുണ്ട്.. എന്തുവാടേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? നിന്റെ മിണ്ടാട്ടം മുട്ടിപ്പോയോ? ഇരിക്കുന്ന ഇരുപ്പു കണ്ടില്ലേ? ഒരു കുത്തു കൊടുക്കാൻ തോന്നുന്നു.” തൊട്ടടുത്ത ക്യാബിനിലെ അശോകനാണ്.

“മിണ്ടാട്ടം ഒന്നും മുട്ടിപ്പോയില്ലെടാ മരത്തലയാ.. എന്നാ കുത്തെടാ, കുത്ത്.. എന്റെ കൈ എന്താ ആ സമയം മാങ്ങ പറിക്കാൻ പോകുമോ. പോടാ, പോയി വല്ല പണിയും നോക്ക്!“ അത്ഭുതം തന്നെ ഒരു വാക്കു പോലും പുറപ്പെടുവിക്കാതെ ഈ സംഭാഷണം എന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാത്തതു കണ്ടു ക്ഷമകെട്ട് അവൻ അവന്റെ സീറ്റിൽ പോയിരുന്നു. അവനെ പിന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാം എന്നു കരുതി ഞാൻ അടുത്ത പരീക്ഷണത്തിനു മുതിർന്നു.

മൂക്ക് അടച്ചു പിടിക്കാം. അപ്പോൾ മണം അറിയില്ല. ഒരു മിനിട്ടു വേണ്ടി വന്നില്ല, അതിനു മുൻപു തന്നെ കൈ വിട്ടു. ഹയ്യോ, ഇപ്പോ ചത്തുപോയേനെ.. ഇനി ഇമ്മാതിരി പരീക്ഷണങ്ങൾ വേണ്ട. എന്തായാലും ഒരു കാര്യം തീർച്ചയായി. കണ്ണടച്ചാലും കാണാതിരിക്കില്ല.. ചെവി അടച്ചാലും കേൾക്കാതിരിക്കില്ല.. വായടച്ചാലും വാക്കുകൾ വരും..മൂക്കടയ്ക്കാൻ പറ്റത്തുമില്ല. ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെതിരെ നീന്താൻ നോക്കിയാൽ നടക്കുമോ? തിരുവനന്തപുരത്തേക്കു പോകുന്ന ബസ്സിൽ കയറിയിരിക്കുന്ന ഞാൻ ശവമായാലും ശിവമായാലും ബസ്സിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും. വെറുതെ മസിലുപിടിച്ചിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. നേരത്തെ വിവാഹം കഴിച്ചതിൽ ആശ്വസിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ ഓഫീസിലെ പണി ചെയ്തു തീർക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

Monday, 1 December 2014

സഞ്ചാരം

തീവണ്ടി സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും സാവധാനം നീങ്ങി. ക്രമേണ അതിന്റെ വേഗത കൂടി. അതീവശക്തിയോടും വേഗതയോടും വണ്ടി പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ ഇരിക്കുന്നവർ സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാം മറന്ന് ആനന്ദിച്ചിരുന്നു.

ദീർഘസമയത്തെ ഓട്ടത്തിൽ വണ്ടിക്ക് യാതൊരു ക്ഷീണവും തോന്നിയിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം; ഒരു കുലുക്കം. വണ്ടിയുടെ വേഗത കുറഞ്ഞു. ഒരു കടിഞ്ഞാൺ വീണപോലെ! ക്രമേശാൽ വേഗത കുറഞ്ഞു. എന്നാലും അതീവ ശക്തിയോടെ എങ്ങോട്ടോ അതു പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ പുറത്തേക്കുനോക്കി. ലക്ഷ്യസ്ഥാനമായ റെയിൽവേസ്റ്റേഷനിൽ പ്രൗഢതയോടെ വണ്ടിനിന്നു. മണിക്കൂറുകൾക്കു മുമ്പ് ആരംഭിച്ച യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരു ജീവി ജനിക്കുമ്പോൾ മുതൽ അത് അന്ത്യത്തിലേക്ക് അതിവേഗം കുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തീവണ്ടിയെപ്പോലെ ഉച്ചാവസ്ഥയിൽ അതിന്റെ പ്രവർത്തനക്ഷമത കൂടുതലായിരിക്കും. പെട്ടെന്നു വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങുന്നു. അവസാനം വേഗതയെല്ലാം കുറഞ്ഞ്, തന്റെ മരണത്തിൽ അവസാനിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഇതാണ് ജീവിതം.

സോമദാസ്

Tuesday, 16 September 2014

മായ

“എടാ, നീ അവളെ കണ്ടോ. എന്തു ഭംഗിയാണ് കാണാൻ. കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല..”

ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നുവരുന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടിയെ നോക്കി ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞു. ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരനും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിന്റെ മുന്നിലുള്ള അരഭിത്തിയിൽ കയറി കാലുമാട്ടി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ വരവ്.

"അവൾക്ക് ആ ചുരിദാറ് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്. എന്താ ഫ്രെഷ്നസ്സ്.. വാരണം ആയിരത്തിലെ സമീറാ റെഡ്ഡിയെപ്പോലുണ്ട്. നീ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലിയോടേ?” ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരനെ തോണ്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടേ! ഇന്നലെയും അവൾ ഇതുവഴിപോയപ്പോൾ നീ ഈ ഡയലോഗ് ഒക്കെത്തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്. അവൾ ഇന്നലെ ഇട്ട ചുരിദാർ തന്നെയാണ് ഇന്നും ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.” അവൻ പറഞ്ഞു.

അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഞാൻ തുടർന്നു. “എന്ത് മുഖശ്രീയാടാ അവൾക്ക്. അവൾ പാസ്സ് ചെയ്തപ്പോൾ അടിച്ച ആ കാറ്റിന് എന്ത് സുഗന്ധം. ശാലീന സുന്ദരി...”

“എടാ അത് ഞാൻ അടിച്ച പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധമാ... ഞാൻ കൈ പൊക്കിയപ്പോൾ മണം നിനക്ക് കിട്ടിയതാ..” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ തുടർന്നു.

“അവൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ എന്നെ നോക്കിയത് നീ കണ്ടോ? അപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒറപ്പാ‍ണ് മോനേ, അവൾക്ക് എന്നോട് എന്തോ ഒരു ‘ഇത്‘ ഉണ്ട്!!“

“അവൾ നിന്നെയല്ല നോക്കിയതെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.” അവൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ അവനെ രൂക്ഷമായൊന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ഒന്നെണീറ്റ് പോകാൻ വല്ലതും തരണോ? മണവും ഗുണവും ഇല്ലാത്തവൻ!”

ഇതുകേട്ട് അവൻ ചിരിച്ചു. ഞാൻ എണീറ്റിട്ട് പറഞ്ഞു.

“നീ ഇവിടെ ഇരിക്ക്. എന്തായാലും ഞാൻ അവളെ പരിചയപ്പെടാൻ പോവുകയാ.“

അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞാൻ പെട്ടന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.

“എക്സ്ക്യൂസ് മീ.” അവളുടെ അടുത്തെത്തി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. എന്നിട്ട് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ജീവൻ അല്ലേ?”

“അതെ, എന്നെ അറിയാമോ? എന്താ കുട്ടിയുടെ പേര്?” ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“എന്റെ പേര് മായ. സോറി, എന്റെ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി. ഞാൻ പോട്ടേ. ലേറ്റ് ആകും. പിന്നെക്കാണാം”

“ഏത് ബാച്ചാ?” ഞാൻ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു.

“ഫസ്റ്റ് ഇയർ സുവോളജി.” അവൾ നടന്നു നീങ്ങി.

“എടാ, സക്സസ്സ്.. പരിചയപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് എന്റെ പേരറിയാം. അവൾ മായ... എന്താ‍ാ‍ാ പെണ്ണ്!” ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു.

“എടാ അത് എനിക്കറിയാവുന്ന കുട്ടിയാ. അവൾ അങ്ങനെ പലതും കാണിക്കും. നീ അതു കണ്ട് വീണുപോകരുത്. അവൾ പലരേയും ഇങ്ങനെ വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ പിന്നാലെ പോയി നിന്റെ വിലപ്പെട്ട സമയം വെറുതെ കളയരുത്.” അവൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ജീവൻ. അവൻ പരമൻ. എന്റെ ഒരേ ഒരു സുഹൃത്ത്. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കൊമ്പിലിരിക്കുന്ന രണ്ട് കിളികളെപ്പോലെ ആ അരഭിത്തിയിൽ ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു. ഞങ്ങൾ തർക്കിക്കുകയാണ്. മായയെ ചൊല്ലി. ഞാൻ പൂർണ്ണമായും മായയിൽ ആകൃഷ്ടനാണ്. അവൻ നിസ്സംഗനായി എന്നെ അതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു.

ഓരോ തവണ കാണുമ്പോഴും മായ കൂടുതൽ കൂടുതൽ സുന്ദരിയായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു. അവളുടെ ഭാവപ്രകടനങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് എന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് ഞാൻ ധരിക്കുന്നു. അവളുടെ പുഞ്ചിരി എന്നെ പൂർണ്ണമായി കീഴടക്കുന്നു. എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ ഉപദേശങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തിയില്ലാതാകുന്നു. അവൾ എല്ലാം എന്നിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കുന്നു. അവൻ സകലതിനേയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അനുസ്യൂതം തുടരുന്നു.

Monday, 8 September 2014

ശവത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ!

അവൻ മരിച്ചു. ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും നടക്കുമെന്ന് പലരും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. അങ്ങോട്ട് ചെയ്യുന്നതിനൊക്കെ തിരികെ കിട്ടാതിരിക്കുമോ? പാർട്ടിക്ക് മറ്റൊരു രക്തസാക്ഷികൂടി! മരണവീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നവരോടൊപ്പം നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ അവനെക്കുറിച്ചോർത്തു.

ഞാനും അവനും ഒരു ബഞ്ചിലിരുന്ന് പഠിച്ചവർ. അവനെ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു കളിയും കറക്കവും എല്ലാം. പത്ത് കഴിഞ്ഞതോടെ പലരും പല വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു. ഞങ്ങളും! എങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് കാണുമ്പോൾ അവൻ ഓടിവരും, സന്തോഷത്തോടെ. കുറച്ചുനാളായി പാർട്ടിപ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയിട്ട്. വെട്ടും കുത്തും അടിയും പിടിയും. ഞാൻ പറഞ്ഞു നോക്കി. അവൻ അതൊക്കെ കേട്ടു, പക്ഷേ പിന്തിരിഞ്ഞില്ല!

ഒരുപാടുപേർ കൂടിയിട്ടുണ്ട് വീട്ടിൽ. അവന്റെ അമ്മയുടെയും അനുജത്തിമാരുടേയും കരച്ചിൽ ദൂരെ നിന്നേ കേൾക്കാം. ആൾക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ ഞാൻ അകത്തുകയറി. എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് കിടക്കുന്നു. ഉറങ്ങിയതുപോലെ.

അവന്റെ മുഖത്ത് വലിയ പരിക്കുകളൊന്നും കണ്ടില്ല. തന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ചെറുപ്പം മുതലേ അവന് വലിയ ശ്രദ്ധയായിരുന്നു. അല്പം ഇരുണ്ടനിറമായിപ്പോയി എന്ന പരാതി അവൻ എപ്പോഴും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. കയ്യിൽ കിട്ടിയ ക്രീമുകളൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചു നോക്കും. കഴിഞ്ഞതവണ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ആളാകെ ഒന്ന് മാറിയതായി തോന്നി. ജിമ്മിൽ പോയി മസിലൊക്കെ വച്ച് സ്പൈക്ക് ഹെയർസ്റ്റൈലുമായി എന്റെ മുൻപിൽ വന്നുനിന്ന അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ തന്നെ കുറച്ച് സമയമെടുത്തു.

ഞാൻ പതിയെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവൻ ജീവനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച അവന്റെ ബുള്ളറ്റ് വെയിലത്തിരിക്കുന്നു. ജീവനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആ ബുള്ളറ്റും അവന്റെ മരണത്തിൽ നിലവിളിച്ചേനെ എന്ന് തോന്നി. യാന്ത്രികമായി ഞാൻ റോഡിലേക്കിറങ്ങി. നിലവിളി ശബ്ദം പതിയെ പതിയെ ഇല്ലാതായി.

കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം ഒരുപിടി ചാരമാകും. ശവശരീരത്തിൽ ആർക്കും ആഗ്രഹമില്ല. ശവത്തിന് പ്രവർത്തിക്കാനും വയ്യ. സൗന്ദര്യവുമില്ല. ഇതെല്ലാവർക്കുമറിയാം. പക്ഷേ എന്നിട്ടും ശരീരത്തിൽ ആത്മാഭിമാനം! ശങ്കരാചാര്യസ്വാമികളുടെ ഒരു ശ്ലോകമാണ് ഓർമ്മയിൽ വന്നത്.

“ദേഹസ്ത്രീപുത്രമിത്രാനുചരഹയവൃഷാസ്തോഷഹേതുർമമേത്ഥം
സർവേ സ്വായുർനയന്തി പ്രഥിതമലമമീ മാംസമീമാംസയേഹ
ഏതേ ജീവന്തി യേന വ്യവഹൃതിപടവോ യേന സൗഭാഗ്യഭാജ-
സ്തം പ്രാണാധീശമന്തർഗതമമൃതമമും നൈവ മീമാംസയന്തി.”

ഈ ദേഹം, സ്ത്രീ, പുത്രൻ, മിത്രം, അനുചരൻ, പല തരത്തിലുള്ള വാഹനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പ്രാധാന്യം കല്പിച്ച്, അവയാണ് എല്ലാ സുഖങ്ങൾക്കും കാരണമെന്നു കരുതി വെറുതെ ജീവിതം കളയുന്നു.  എന്നാൽ, ഏതൊരു ചൈതന്യത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം നിമിത്തമാണ് താൻ ജീവനുള്ളവനായും പ്രവർത്തിക്കുന്നവനായും സൗന്ദര്യമുള്ളവനായും ഇരിക്കുന്നത്, ആ സർവ്വാന്തര്യാമിയും, പ്രാണേശ്വരനും, നാശരഹിതനുമായ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല. ഇത് ആശ്ചര്യം തന്നെ!

മറ്റാർക്കോ വേണ്ടി വെട്ടാനും കുത്താനും നടന്ന് അവനും തന്റെ ജീവിതം വ്യർത്ഥമാക്കി. ഇനിയും എത്രയോപേർ അവന്റെ വഴിയേ നടക്കാനിരിക്കുന്നു. കുളിക്കാതെ തേച്ചുമിനുക്കിയ ശുഭ്രവസ്ത്രവും ധരിച്ച് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും പൂശി നടക്കുന്ന ഇവർ ഇനിയെങ്കിൽ ജ്ഞാനസ്നാനം ചെയ്തെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ആശിച്ചുപോയി..

Wednesday, 3 September 2014

ഭക്ഷണം

അയാൾക്ക് പഴഞ്ചോറ് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. തൈരും ചമ്മന്തിയും മെഴുക്കുപുരട്ടിയുമുണ്ടെങ്കിൽ മൃഷ്ടാന്നഭോജനമായി.
ഇനിയൊരാൾക്ക് ചോറും കറികളും ഇഷ്ടമേയല്ല. ബിരിയാണിയും നെയ്ച്ചോറും ഇറച്ചിയുമുണ്ടെങ്കിൽ മൃഷ്ടാന്നമായി.

രണ്ടുപേർക്കും രണ്ടും ഒരേ അളവിൽ രുചികരമാണ്.
എന്നാൽ ഇതിൽ ഏതിനാണ് ശരിയായ രുചി ഉള്ളത്?
രണ്ടുപേരെ സംബന്ധിച്ചും അവരവരുടെ ഭക്ഷണമാണ് അവർക്ക് രുചികരമായിരിക്കുന്നത്.
“രുചി ആപേക്ഷികമാണ്!“

ഇതുപോലെ തന്നെയാണ് ഈശ്വരൻ ഉണ്ടോ, ഇല്ലയോ എന്നതും.
ഉള്ളവർക്ക് ഉള്ളതായും ഇല്ലാത്തവർക്ക് ഇല്ലാത്തതായും അനുഭവപ്പെടും.
തികച്ചും ആപേക്ഷികം.
ഭക്ഷണത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഏതിനാണ് ശരിയായ രുചി?
ഈശ്വരൻ ഉണ്ടോ, ഇല്ലയോ? ഏതാണ് യഥാർത്ഥ ശരി?

സോമദാസ്

Wednesday, 18 June 2014

പച്ചപ്പുതപ്പ്

നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം പച്ചപ്പുതപ്പ്. വിശാലമായ ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ പച്ച പുതപ്പിനാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ‘ആഫ്രിക്കൻ പായൽ’ എന്ന സസ്യം രാക്ഷസീയ ആക്രമണം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വിധം അതിവേഗം വളർന്നു വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരാൾ കടവിൽ വന്ന് ആ പച്ചപ്പുതപ്പ് ഒന്നു മാറ്റി. മാറിപ്പോയ ഭാഗത്ത് സ്ഫടികം പോലെയുള്ള ജലം. ആ കാണുന്ന പ്രദേശം ഒരു വലിയ പാടശേഖരമാണ്. അത് ആഫിക്കൻ പായൽകൊണ്ട് മൂടിപ്പോയി. അതിനടിയിൽ ശുദ്ധജലം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുകയേയില്ല കണ്ടാൽ.

ഇത് മനുഷ്യമനസ്സുകളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. കോപം, താപം, മദം, മത്സരം, കാർപ്പണ്യം, ലോഭം, മോഹം, അസൂയ, ഡംഭ്, അഹങ്കാരം തുടങ്ങിയ സസ്യങ്ങളെക്കൊണ്ട് മനുഷ്യമനസ്സുകൾ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മേൽ‌പ്പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ദോഷങ്ങളെ മാറ്റിയാൽ, പായലിനടിയിൽ ശുദ്ധജലത്തെ കണ്ടപോലെ, അത്ഭുതപ്രഭാവമുള്ള മനസ്സിനെ കാണാം. ഒരു മഹാഗുരുവിന്റെ തൂവൽ സ്പർശത്താലേ മനോമാലിന്യങ്ങളെ നീക്കിക്കളയാൻ സാധിക്കൂ.

സോമദാസ്

Wednesday, 28 May 2014

കിളി പോയാൽ!!

അലമാര തുറന്നപ്പോൾ എന്തോ ഒരു സാധനം സാവധാനം താഴേക്കു വീണു. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. നാളുകൾക്ക് മുൻപ് ചത്ത ഒരു ചിലന്തിയുടെ ശരീരക്കൂട്. ശരീരത്തിനകത്ത് ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ അത് ഒരു ചിലന്തിക്കൂടുപോലെ തോന്നി.

പക്ഷിനോട്ടക്കാരന്റെ കൂട്ടിലെ കിളി പറന്ന് പുറത്തേക്കുപോയാൽ ആ കൂടിന്റെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും? എല്ലാ ജീവികളുടേയും മരണവും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. ശരീരത്തിനുള്ളിലെ കിളി പറന്നുപോയാൽ പിന്നെ ശരീരം ഉപയോഗശൂന്യം. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് കൂട്ടിനല്ല, കിളിക്കാണ് പ്രാധാന്യം എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്.

സോമദാസ്

Tuesday, 27 May 2014

ചിന്ത

ചിന്തിക്കുന്ന ജീവി മനുഷ്യനായിരിക്കും...
ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ നല്ല മനുഷ്യനായിരിക്കും...
ചിന്തിക്കുന്ന നല്ല മനുഷ്യനാണ് വിശിഷ്ടവ്യക്തി...
ചിന്തിക്കുന്ന വിശിഷ്ടവ്യക്തിയാണ് ‘ദിവ്യാത്മാക്കൾ’...
ചിന്തിക്കുന്ന ദിവ്യാത്മാക്കളാ‍ണ് അവതാരങ്ങൾ...
ചിന്തിക്കുന്ന അവതാരങ്ങൾ ചിന്തയില്ലാത്ത പദത്തിലെത്തുന്നു...

സോമദാസ്

Tuesday, 13 May 2014

ലഗേജ്

അയാൾ ട്രെയിനിൽ കയറി തന്റെ ലഗേജുകൾ എല്ലാം ഒതുക്കി സ്വസ്ഥമായി ഇരുന്നു. സീറ്റിന്റെ സൈഡിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് അയാൾ വായിച്ചു.
“Less luggage more comfort."
ശരിയാണ്, കുറച്ചു ലഗേജേ ഉള്ളെങ്കിൽ യാത്ര സുഖകരമാണ്.
ലഗേജ് എത്ര കൂടുതൽ ഉണ്ടോ അത്രയും ആയാസകരമായിരിക്കും യാത്ര.
ലഗേജ് എത്ര കുറയുന്നോ അത്രയും ആയാസരഹിതവും.
ലൗകിക ജീവിതത്തിലും ഇതുതന്നെയല്ലേ!
ലോകത്തുനിന്നും ആവശ്യമുള്ളതുമാത്രം സ്വീകരിച്ചാൽ ജീവിതം സമാധാനപരമായിരിക്കും.
ലോകത്തുനിന്നും എത്രമാത്രം കൂടുതൽ സ്വീകരിക്കുന്നുവോ അത്രയും സമാധാനം കുറഞ്ഞിരിക്കും.
അയാൾ തന്റെ ലഗേജിലേക്ക് നോക്കി!
സോമദാസ്

Thursday, 24 April 2014

ജിലേബി!

നാട്ടിൽ നിന്ന് എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് സൗദിയിലേക്ക് വരുന്നെന്നറിഞ്ഞ് അച്ഛനോട് ചില ആയുർവേദ മരുന്നുകൾ കൊടുത്തുവിടാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. കെട്ട് കിട്ടി. നല്ല ഭാരം. തുറന്നുനോക്കിയപ്പോൾ പറഞ്ഞ മരുന്നുകളെല്ലാം ഉണ്ട്. കൂടെ വലിയ ഒരു കവറ് ജിലേബിയും. കൊല്ലം സുപ്രീമിലെയാണെന്ന് മണം കൊണ്ട് തന്നെ തിരിച്ചറിയാം. നെയ്യിൽ ഉണ്ടാക്കിയത്. നല്ല രുചി. എല്ലാം കൂടി തിന്നാൽ ഷുഗർ പിടിക്കില്ലേ എന്നൊരു സംശയം. തന്നെയുമല്ല നെയ്യിൽ ഉണ്ടാക്കിയതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ നാൾ വച്ചിരിക്കാനും കഴിയില്ല. കുറച്ച് ഓഫീസിലെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് കൊടുക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് ജിലേബിയുമായി ഓഫീസിലെത്തി. കൂട്ടുകാർക്കെല്ലാം സന്തോഷം. മധുരം ഇഷ്ടമുള്ളവരാണ് ഭൂരിഭാഗവും. കഴിച്ചവരിൽ പലരും വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും ഇനി നാട്ടിൽ നിന്ന് വരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കവറുകൂടി കൊടുത്തയയ്ക്കാൻ അച്ഛനോട് പറയാൻ പറഞ്ഞവരുമുണ്ട്. എല്ലാം സമ്മതിച്ച് ഞാൻ സെൽ‌വരാജിന്റെ കാബിനിലേക്ക് ചെന്നു. ഞങ്ങളുടെ പ്രൊഡക്ഷൻ മാനേജരാണ്. അദ്ദേഹം എന്നെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു. ജിലേബിക്കവറ് അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ നീട്ടി. നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിൽ നിന്നും ഒരു ജിലേബി എടുക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം മറഞ്ഞത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അന്ന് മുഴുവൻ അദ്ദേഹം അസ്വസ്ഥനായി കാണപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തുചെന്നു.

“എന്തുപറ്റി സാർ. ഞാൻ ജിലേബി തന്നതുമുതൽ അങ്ങ് ആകെ അസ്വസ്ഥനാണല്ലോ. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം?”

അദ്ദേഹം കുറച്ചു നേരം മൗനമായി ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ജിലേബി തിന്നാറില്ല!“

വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം തുടർന്നു.

“എന്റെ അച്ഛൻ കഴിഞ്ഞ വർഷം ഈ മാസത്തിലാണ് മരിച്ചത്. പെട്ടന്നായിരുന്നു രോഗം മൂർച്ഛിച്ചത്. പലതരം അസുഖങ്ങൾ. അതിന്റെ കൂടെ പ്രമേഹവും. ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്നറിഞ്ഞുടൻ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നും തിരിച്ചു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛന്റെ മുഖം പ്രസന്നമായി. എന്റെ കൈ പിടിച്ച് കുറച്ചു നേരം അദ്ദേഹം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു, ‘മോനേ, എനിക്കൊരു ജിലേബി തിന്നാൻ തോന്നുന്നു’. ആ വാക്കുകൾ ഇന്നും എന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുകയാണ്. ഞാൻ ഡോക്ടറോട് ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹവും എന്റെ മറ്റ് ബന്ധുക്കളും സമ്മതിച്ചില്ല. അസുഖം മാറുമ്പോൾ അച്ഛന് ജിലേബി വാങ്ങിത്തരാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു.  എന്തും വരട്ടെയെന്നു കരുതി പിറ്റേന്ന് ജിലേബിയും വാങ്ങി ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം..”

എന്റെ കണ്ണും നിറഞ്ഞുപോയി. ഇതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും ജിലേബിയുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ പോകില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ജിലേബി മധുരമുള്ളതാണ്. മധുരം മിക്കവർക്കും പ്രിയങ്കരവുമാണ്. ജിലേബി കിട്ടിയപ്പോൾ എനിക്കും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും സന്തോഷമാണ് തോന്നിയത്. അദ്ദേഹത്തിനോ? ദുഃഖവും. ഒരേ വസ്തുവിൽ സുഖവും ദുഃഖവും അടങ്ങുമോ? ഇല്ല. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഒരു ഭൗതികവസ്തുവിനും സുഖമോ ദുഃഖമോ തരാൻ കഴിയില്ല. കാരണം സുഖവും ദുഃഖവും സന്തോഷവും വിഷമവുമെല്ലാം നമ്മളിലാണുള്ളത്, പുറമേയല്ല. ഈ ഭൗതികവസ്തുക്കൾ കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത് എന്ന് നാം തന്നെയാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. സുഖവും ദുഃഖവും കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ സൃഷ്ടികളാണ്. എന്തിലും സന്തോഷവും സുഖവും കണ്ടെത്തുന്നവന് ഭൂമി സ്വർഗ്ഗമാകും; എന്തിലും ദുഃഖവും വിഷമവും കാണുന്നവന് ഭൂമി നരകവും.

Tuesday, 8 April 2014

പാദസരം

കതിർമണ്ഡപത്തിൽ വധു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. സർവ്വാഭരണവിഭൂഷിത. മഞ്ഞലോഹത്തിന് ശ്രേഷ്ഠത കല്പിച്ചിരിക്കുന്നത് വെറുതേയല്ല. ആഭരണങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നുവോ?

വളകൾ :- “ഹേ പാദസരങ്ങളേ, നിങ്ങൾ എന്നേക്കാൾ എത്രയോ താഴെയാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. എന്റെ സ്ഥാനം എത്രയോ ശ്രേഷ്ഠമാണ്. പാദങ്ങളിൽ കിടന്ന് മലിനപ്പെടാവുന്ന നിങ്ങൾക്ക് എനിക്കുള്ള പവിത്രത ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല.”

മാലകൾ : - “ഹേ വളകളേ, നിങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയാണ് എന്റെ സ്ഥാനം. അതു മറക്കണ്ട!

കാതിലെ ആഭരണങ്ങളും തലയിലെ ആഭരണങ്ങളും താഴേക്കുനോക്കി ഇതുതന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് പാദസരം മേല്പോട്ടുനോക്കി പറഞ്ഞു.

“നാം വിവിധങ്ങളായ ആഭരണങ്ങളാണ്. ഈ ആഭരണങ്ങളെ ശരീരത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അടിസ്ഥാനപരമായി നമ്മളെല്ലാം ഒന്നാണ് - “സ്വർണ്ണം“. എത്ര ഉയരത്തിലോ താഴ്ചയിലോ സ്ഥിതിചെയ്താലും ഞാനും നിങ്ങളും സ്വർണ്ണം തന്നെയാണ്. അതിനാൽ നമ്മുടെ മൂല്യവും ഒന്നുതന്നെ. നമ്മെയെല്ലാം ഉരുക്കി ഒന്നാക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു.”

ഇതുപോലെതന്നെയാണ് ഈ ദൃശ്യപ്രപഞ്ചത്തിൽ കാണുന്ന സർവ്വചരാചരങ്ങളും എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ ഉദ്ബോധനം ചെയ്യുന്നത്.

സോമദാസ്

Monday, 17 March 2014

അറിവ്

അയാൾ മല കയറുകയാണ്.
മലയുടെ നെറുകയിൽ എത്താറായി.
പാതയരികിൽ കണ്ട തണലിൽ വിശ്രമിക്കാം എന്നു കരുതി.
പെട്ടെന്ന് ഒരു കൂർത്ത കല്ലിൽ തട്ടി കാൽ മുറിഞ്ഞു; രക്തം ഒഴുകി.
വേദനയോടെ അയാൾ ഒരു പാറമേൽ ഇരുന്നു.
വേദന കുറയുന്നില്ല.
എന്നാലും വേദനയോടെ അയാൾ മലമുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.
മറ്റൊരാൾ ആ വഴിയേ വന്നു.
അത്ഭുതം, അയാളുടെ കാലിലും ആ കല്ല് തട്ടി. മുറിഞ്ഞു. രക്തം ഒഴുകി.
വേദനയോടെ അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി.
അടുത്ത് ഒരു ചെടി നിൽക്കുന്നു.
അത് ദിവ്യൗഷധമാണെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അതിന്റെ ഇല പിഴിഞ്ഞ് കാലിൽ പുരട്ടി.
വേദനയും രക്തസ്രാവവും ശമിച്ചു.
സന്തോഷത്തോടെ അയാൾ മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
ആദ്യത്തെ ആൾ വന്നപ്പോഴും ആ ചെടി അയാളെ തൊട്ടുരുമി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിന്റെ ‘ദിവ്യത്വം’ അയാൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അഹോ!! അറിവിന്റെ മഹത്വം.

സോമദാസ്

Thursday, 13 March 2014

ഗുരുദക്ഷിണ

ഗുരു സന്നിധിയിൽ ശിഷ്യൻ എത്തി.

ശിഷ്യൻ :- “ഞാൻ വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും ഉപനിഷത്തുക്കളും എല്ലാം പഠിച്ചു. ഇനി എനിക്ക് ‘ബ്രഹ്മജ്ഞാനം’ ലഭിക്കണം.“

ഗുരു :- “അതിനു മുൻപ് നീ എനിക്ക് ഗുരുദക്ഷിണ നൽകണം.”

ശിഷ്യൻ :- “ഗുരു ദക്ഷിണ അവസാനം എന്നാണ് വിധി."

ഗുരു :- “പറ്റില്ല, ഇതിനു ഗുരുദക്ഷിണ മുന്നാലേ തരണം. ‘ബ്രഹ്മജ്ഞാനം’ ലഭിച്ചാൽ നീയും ഞാനും ഇല്ലാതാകും.”

 സോമദാസ്

Saturday, 8 March 2014

മനസ്സെന്ന വില്ലൻ!

ഒരു കാർ വാങ്ങണമെന്ന ആഗ്രഹവുമായി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു കാലമായി. അവസാനം ഒരുനാൾ വാങ്ങാനങ്ങു നിശ്ചയിച്ചു. അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, പുതിയതാണ് പറ്റിയത് എന്ന് തോന്നി. നല്ല ഒരു സെക്കൻഹാൻഡ് കാർ വാങ്ങണമെങ്കിൽ ഒരു 30,000 റിയാൽ എങ്കിലും കയ്യിൽ വേണം. പുതിയതിന് ആ പ്രശ്നമില്ല. കമ്പനിയിൽ നിന്നൊരു പേപ്പർ, പഴയ ഒരു ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബില്ല്, ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസൻസ് എന്നിവയുമായി ചെന്നാൽ ഒന്നും കൊടുക്കാതെ ഒരു വണ്ടിയുമായി തിരികെ പോരാം. അങ്ങനെ ഞാനും പുതിയ ഒരു കാർ വാങ്ങി.

കാറ് സ്വന്തമായിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കാറുള്ളതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് മനസ്സിലായത്. പാർക്കിംഗിന് ഇടം കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പമാണ് ലോട്ടറി അടിക്കാൻ എന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. വലുതും ചെറുതും വിലകൂടിയതും വില കുറഞ്ഞതുമായ കാറുകൾ റോഡ് സൈഡിൽ നിരനിരയായി പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അരമണിക്കൂർ ഫ്ലാറ്റിനു ചുറ്റും കാറുമായി കറങ്ങുമ്പോൾ ആയിരിക്കും എവിടെയെങ്കിലും ഒരിടം കിട്ടുക. അവിടെ കുത്തിക്കയറ്റിയിട്ടിട്ട് തിരിച്ച് എടുക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ചളുക്കവും ഉരസലും മറ്റ് കേടുപാടുകളുമില്ലെങ്കിൽ ഭാഗ്യം! ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോഴാണ് കുറച്ച് ദൂരെ ഒരു മൈതാനം ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അവിടെ പാർക്കിംഗിന് ഇടം കിട്ടും. കാറിന് വലിയ പരിക്കുകളും ഉണ്ടാകില്ല. ഒരു അര കിലോമീറ്റർ നടക്കണമെന്നതേയുള്ളു പ്രശ്നം. ആ നടത്തം ഒരു എക്സർസൈസ് ആയി എടുത്തതോടെ പാർക്കിംഗ് പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു.

ഒരു ദിവസം പതിവുപോലെ രാവിലെ മൈതാനത്തു ചെന്നപ്പോൾ കാറിനടുത്ത് ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ചുവപ്പ് ടീഷർട്ടിട്ട ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ദൂരെ നിന്നു തന്നെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും അയാൾ ദൂരേയ്ക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചു. കാറിനു പുറകിൽ “HYUNDAI" എന്ന് എഴുതിയിരുന്നതിൽ “H“ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം ആരോ കുത്തിയെടുത്തോണ്ട് പോയി. ഞാൻ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ നടന്നുനീങ്ങിയിടത്തേക്ക് കുറച്ചു ദൂരം പോയി നോക്കി. അവിടെയെങ്ങും അയാളുടെ പൊടിപോലും കണ്ടില്ല. അക്ഷരങ്ങൾ പോയതോ പോകട്ടെ, കുത്തിയെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പല ഇടങ്ങളിലെ പെയിന്റും ഇളകിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് ദേഷ്യവും വിഷമവും ഒരു പോലെ വന്നു. ആ ചുവപ്പു ഷർട്ടുകാരൻ തന്നെയാണ് അത് ചെയ്തതെന്ന് ഞാൻ തീർച്ചപ്പെടുത്തി. അവനെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ കൈ തല്ലി ഒടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത് എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടു ചെയ്തു.

അന്ന് മുഴുവനും Yഉം Uഉം Nഉം Dഉം Aഉം Iഉം ഒക്കെ എന്റെ മനസ്സിൽ നൃത്തം വച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. തട്ടും മുട്ടും ഒന്നും കൂടാതെ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വണ്ടി. എന്നിട്ടും...

ഏതോ ഒരു സിനിമയിൽ മമ്മൂട്ടി പറയുന്ന ഡയലോഗ്ഗ് ആയിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ.
“കലിപ്പ് തീരണില്ലല്ലോ!!“

പിറ്റേന്ന്,  ബാക്കിയുള്ള “H“ അവിടെയുണ്ടാകുമോ എന്ന് ചിന്തിച്ചാണ് ഞാൻ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് ചെന്നത്. ആ ചുവപ്പ് ഷർട്ടുകാരൻ അതാ മറ്റൊരു വണ്ടിയുടെ പുറകിൽ നിൽക്കുന്നു. മുഖം കണ്ടില്ല. എങ്കിലും അയാളാണതെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യൻ പട്ടാളക്കാർ പാകിസ്ഥാൻ ബോർഡറിലേക്ക് ആക്രമണത്തിനു പോകുന്നതുപോലെ കുനിഞ്ഞും നിരങ്ങിയും ഞാൻ പതുക്കെ അയാളുടെ പുറകിലെത്തി. കയ്യെത്തുന്ന ദൂരത്ത് ആളെ കണ്ടപ്പോഴേക്കും എന്റെ ശരീരം കോപം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ഞാൻ ശക്തിയായി അയാളുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു.

“അയ്യോ... Sorry.. I'm really sorry. Wrong person. I thought somebody else.." ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അയാൾ രൂക്ഷമായി എന്നെ നോക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ എന്റെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. ആളുമാറിപ്പോയി. എന്തായാലും തല്ലുകൊള്ളാതെ രക്ഷപെട്ടു. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ ആ സംഭവമായിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ. കോപം വന്നാൽ കണ്ണു കാണില്ല എന്ന് പലരും പറയാറുള്ളത് വെറുതെയാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. സെക്കന്റിന്റെ ഒരംശത്തിനുള്ളിൽ എന്റെ കോപം ദൈന്യതയായും പിന്നീട് ചിരിയായും മാറിയത് ഞാൻ അനുഭവിച്ചതാണ്. കോപം വരുമ്പോൾ, തെറ്റായ കാര്യത്തിനോ അതല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെയോ ആണ് താൻ കോപിക്കുന്നത് എന്ന് ഒരാൾ തന്റെ മനസ്സിനെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിയാൽ കോപിക്കുന്നതിൽ നിന്നും മനസ്സ് വളരെ പെട്ടന്ന് പിന്മാറുക തന്നെ ചെയ്യും എന്ന് എനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായി. കോപത്തെ അടക്കാൻ പലരും പറയുന്നത്ര പ്രയാസമൊന്നും ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.

കോപം വന്നപ്പോൾ, എന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ അടിച്ചുമാറ്റിക്കൊണ്ടുപോയവന്റെ കൈ തല്ലി ഒടിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ഭാരതീയ ചിന്താധാര അനുസരിച്ച് മനസ്സാണ് കർമ്മം ചെയ്യുന്നത്, ശരീരമല്ല! ഒരാൾ തന്റെ ഭാര്യയെയും മകളെയും ആലിംഗനം ചെയ്യുമ്പോൾ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന രീതിക്കോ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന കയ്കൾക്കോ വ്യത്യാസമില്ലെങ്കിൽ പോലും രണ്ടും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുന്നതിനു കാരണം മനസ്സ് ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മൂലമാണ്. അതായത്, കോപം മൂലം ഞാൻ അയാളുടെ കൈ തല്ലിയൊടിക്കണമെന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ആ കർമ്മം മനസ്സിൽ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. മനസ്സിൽ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞ കർമ്മം ശരീരം അനുവർത്തിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് വാസനയായി മാറും. അതായത്, ഇനി എന്നെങ്കിലും ഇതുപോലെയുള്ള ഒരു സന്ദർഭം വരുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ആ കർമ്മം ആരുടെ മേലെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കും. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ ആകെ പ്രശ്നമാണ്. ടിപി വധക്കേസിൽ പെട്ടവരുടെ ശിക്ഷ ഇളവു ചെയ്തു എന്ന് കേട്ട് അവരെയും ടിപിയെ കൊന്നതുപോലെ കൊല്ലണമായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി. അതായത് മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു കൊലപാതകി ആയിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി തരം കിട്ടിയാൽ ശരീരം അത് നിർവ്വഹിക്കുകയേ വേണ്ടൂ. “മനസ്സേ, നീയാണ് ശരിയായ വില്ലൻ!!!“