നാം നാമം നേം!!!

“നീലീ.. നീലീ .. നീലീ‍ീ‍ീ‍ീ‍....”

“എന്തുവാടേ ഇതു! നീ ആരാ, കള്ളിയങ്കാട്ട് നീലിയോ, ഇങ്ങേരിങ്ങനെ തൊള്ളതുറക്കാൻ!!“

തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന പട്ടാമ്പിക്കാരൻ വെളുക്കനെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ഈ സൗദിയുടെ ഒരു കാര്യം. മര്യാദയ്ക്കു നാക്കു വടിക്കത്തുമില്ല, ‘നളിനാക്ഷൻ‘ എന്ന എന്റെ പേര് ശരിക്കു വിളിക്കത്തുമില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ സൗദിയുടെ ക്യാബിനിലേക്കു നടന്നു.

“എന്തായിരുന്നു രാവിലെ തന്നെ അങ്ങേരുടെ പ്രശ്നം?” തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ പട്ടാമ്പിക്കാരൻ അടുത്തുകൂടി.

“സിസ്റ്റത്തിന്റെ പാസ്‌വേർഡ് മറന്നുപോയി പോലും. എന്തു ചെയ്യാനാ..”

“നളിൻ, നളിൻ.. മുഛേ ബാഹർ ജാനാ ചാഹിയേ.. കൊയി ആനേ തോ മേം ടോയ്‌ലറ്റ് ഗയാ.. ഓകെ?” അപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ബീഹാറുകാരനാ. ഏതെങ്കിലും കോഴി വന്നാൽ നീ ടോയ്‌ലറ്റിലാണു രാവിലെ മുതൽ എന്നു തീർച്ചയായും പറയാം എന്നുപറഞ്ഞ് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചയച്ചു.

“എന്തായാലും നിനക്കിട്ടിരിക്കുന്ന പേരുകൾ കൊള്ളാം.. നീലി, നളിൻ..!!“ പട്ടാമ്പിക്കാരൻ വിടാൻ ഭാവമില്ല.

“ഇതൊന്നുമല്ലടോ.. ഇന്നലെ ആശുപത്രിയിൽ ചെന്നപ്പൊഴായിരുന്നു രസം. ഞാൻ ടോക്കൺ എടുത്തു ഷുഗർ ചെക്കു ചെയ്യാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ഫിലിപ്പീനി സിസ്റ്റർ കുറച്ചു നേരം കൊണ്ട് ‘ആക്ഷൻ, ആക്ഷൻ‘ എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. സംശയം തോന്നി ആടുത്തു ചെന്നു ചോദിച്ചപ്പൊഴാ മനസ്സിലായത് എന്നെ തന്നെയാണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന്! വിളിച്ചു വിളിച്ചു തൊണ്ടയിലെ വെള്ളം വറ്റിയതുകൊണ്ടാവാം ഭയങ്കര ദേഷ്യം. രക്തം കുത്തിയെടുക്കുമ്പോൾ നല്ല വേദനിപ്പിച്ചു രണ്ടു മൂന്നു കുത്തു കുത്തി അവർ ആ ദേഷ്യം തീർത്തു.”

“ഇങ്ങനെ പലരും പല പേരിട്ടു വിളിക്കുമ്പോൾ നിനക്കു ദേഷ്യം തോന്നാറില്ലേ?”

“എന്തിന്? അവർ അവരുടെ വിവരക്കേടുകൊണ്ടല്ലേ ഇങ്ങനൊക്കെ വിളിക്കുന്നത്? ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ.. നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ദൈവത്തെ എന്തെല്ലാം പേരിട്ടു വിളിക്കുന്നു.. എന്നിട്ടു മൂപ്പരു കോപിക്കാറുണ്ടോ? അങ്ങനെ കോപിക്കുന്ന ദൈവം ദൈവമാണോ? കൃഷ്ണനെന്നും വിഷ്ണുവെന്നും അള്ളായെന്നും യഹോവയെന്നും യേശുവെന്നും ബുദ്ധനെന്നും ടിയാൻസൂവെന്നുമൊക്കെ പലരും അവർക്കറിയുന്നപോലെ പുള്ളിയെ വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ മൂപ്പർക്കറിയാം താൻ ആരാണെന്ന്! എന്നും പറഞ്ഞു പുള്ളി ആരുടെയും വിളി കേൾക്കാതിരിക്കുന്നുമില്ല! അതുപോലെ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് എന്നെയും ഇങ്ങനൊക്കെ വിളിക്കുന്നു. എനിക്കറിയാം ഞാൻ നളിനാക്ഷനാണെന്ന്. അതുപോരേ? പിന്നെ, കാര്യമുള്ള കാര്യമാ‍ണെങ്കിൽ ഞാൻ ആര് എങ്ങനെ വിളിച്ചാലും ചെല്ലുകയും ചെയ്യും.”

“അതു പറഞ്ഞപ്പൊഴാ ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. നിന്റെ 'SAP Login' വന്നിട്ടുണ്ട്. പേരെന്താണെന്നറിയണ്ടേ?”

“എന്തേനൂ?”

“നിന്നെ അവരൊരു ‘ഖാൻ‘ ആക്കി - ‘നളിനാസ് ഖാൻ’.”

“ഹഹഹ.. അതിന്റെ ഒരു കുറവു കൂടിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. അതുമായി.. സന്തോഷം..”

ചായ വിചാരം!

കമ്പനി ഇനി മുതൽ ചായ നൽകുന്നതല്ല!!

പുതിയ ഇ-മെയിൽ എത്തി. എല്ലാവർക്കും ആധിയായി. കാര്യങ്ങൾ കുഴഞ്ഞു മറിയുകയാണ്. മുൻപ് സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ നാളുകളിലായിരുന്നു ചായ കുടി മുട്ടിയിരുന്നത്. ഇതിപ്പോൾ എന്താണു കാര്യം! ഞാൻ ഗോവിന്ദൻ ചേട്ടനെ സമീപിച്ചു. പുള്ളിക്കാരനാണെങ്കിൽ കാര്യങ്ങളൊക്കെ താത്വികമായി അവലോകനം നടത്തി മനസ്സിലാക്കിത്തരും.

“എടോ, ചായ എന്നു പറയുന്നതു നീ ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ വെറും കാലിച്ചായ അല്ല. ഈ ചായ നിർത്തിയതിനു പിന്നിൽ ഒരു സന്ദേശമുണ്ട്. വർഷം അവസാനിക്കാറായി. തൊഴിലാളികൾ  ബോണസിനും ശമ്പളവർദ്ധനവിനും എല്ലാം ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതൊന്നും കിട്ടില്ല, കമ്പനിയുടെ അവസ്ഥ അത്ര ശോഭനീയമല്ല, എന്നെല്ലാം പറയാതെ പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണിവിടെ.“

“ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ ഈ വർഷവും ഒന്നും കിട്ടില്ല, അല്ലേ?“ ഞാൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

“കിട്ടില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, ഈ അടുത്തകാലത്തൊന്നും ആരും ഒന്നും ചോദിച്ചുപോകരുതെന്ന ഒരു താക്കീതും അതിലുണ്ട്..”

“എന്തായാലും ചായ കുടിക്കാതെ പണിക്കൊന്നും ഒരു ഉത്സാഹവും കാണില്ല. നമ്മുടെ അപ്പുറം ഇരിക്കുന്ന ഫിലിപ്പീനോ ഇവിടെ വന്നിട്ടാണു പ്രഭാത കൃത്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തിരുന്നത്. രാവിലെ ചായ കിട്ടില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞതുമുതൽ കിടന്നു ഞെരിപിരി കൊള്ളുന്നതു കണ്ടില്ലേ..” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ഹഹഹ.. ഈ ചായ പലരേയും പല രീതിയിലാണു ബാധിക്കുന്നത്. ഈ ചായ തന്നെ ഏതെല്ലാം വിധത്തിലാണ് ആളുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. കാലിച്ചായ, വിത്തൌട്ട്, പാൽച്ചായ, മസാലച്ചായ, വാനിലച്ചായ, ഏലക്കാച്ചായ, റോസാച്ചായ, തുളസിച്ചായ, കോൾഡ് ടീ,  ലൈം ടീ, ഗ്രീൻ ടീ, ഹെർബൽ ടീ, പെപ്പർ ടീ എന്നിങ്ങനെ എത്രയെത്ര രുചിയിലും മണത്തിലുമാണു ചായ ഉള്ളത്..” ഗോവിന്ദൻ ചേട്ടൻ വാചാലനായി.

“അതുപറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. ഈ അടുത്തിടയ്ക്ക് നമ്മുടെ സുലൈമാന്റെ ബൂഫിയയിൽനടന്ന സംഭവം ഗോവിന്ദൻ ചേട്ടൻ അറിഞ്ഞിരുന്നോ? അവിടുത്തെ ചായ പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ! കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാവിലെ ഒരു പോലീസുവണ്ടി കടയുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടു നിർത്തി. രണ്ടു പോലീസുകാർ യൂണിഫോമിൽ കടയിലേക്കു കയറി. ഇതുകണ്ടുടനെ ഒരാൾ കടയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടി. പോലീസുകാർ നോക്കിയപ്പോൾ നമ്മുടെ സുലൈമാൻ. ‘സുലൈമാനേ, ഞങ്ങൾ ചെക്കിങ്ങിനു വന്നതല്ല, ചായ കുടിക്കാൻ കയറിയതാണ്!‘ എന്നുപറഞ്ഞ് അവർ അയാളെ തിരികെ വിളിച്ചു. നിതാഖത്തിന്റെ ചെക്കിങ്ങു നടക്കുന്ന സമയമല്ലേ. സുലൈമാനാണെങ്കിൽ രേഖകളൊന്നും ഇല്ലാതെ നിൽക്കുന്നു. പാവം പേടിച്ചു പോയി!”

“അതാണു ചായയുടെ ബലം. സുലൈമാന്റെ കടയിൽ ആരും പരിശോധനയ്ക്കു കയറില്ല. അല്ലാ, ഞാൻ ഒന്നു ചോദിച്ചോട്ടേ! ഈ ചായയ്ക്കു ഇംഗ്ലീഷിൽ എന്താണു പറയുന്നത്?

“ടീ”

“അറബിയിലോ?”

“ചായ്, സുലൈമാനി..”

“തഗാലോയിൽ?”

“ചാ-ആ”

“അതെന്തായാലും ശരി, ഇതിൽ ടീ ആണോ, ചായയാണോ, സുലൈമാ‍നിയാണോ‍ ഏറ്റവും നല്ലത്?”

“ഇതെന്തു ചോദ്യമാ ഗോവിന്ദേട്ടാ, എല്ലാം ഒരേ സാധനത്തെ തന്നെയല്ലേ വിളിക്കുന്നത്?”

“അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ വിഷ്ണുവാണോ യഹോവായാണോ അള്ളായാണോ ശ്രേഷ്ഠൻ?”

“അതു പിന്നെ..”

“എന്തേ ഇതിനു മാത്രം ഉത്തരമില്ലേ.. ഓരോ രാജ്യക്കാര് ഒരേ സാധനത്തെ അവരവരുടെ ഭാഷയിൽ പല പേരിൽ വിളിക്കുന്നു. അതു ചായയാലും കാപ്പിയായാലും പച്ചവെള്ളമായാലും പ്രശ്നമില്ല, ഞങ്ങൾ അംഗീകരിക്കും. പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അംഗീകരിക്കില്ല എന്നു പറയുന്നതിൽ എന്തു ന്യായമാണുള്ളത്. ടീ ഷോപ്പായാലും, ബൂഫിയയായാലും നമ്മുടെ ചായക്കടയാണെങ്കിലും കയറിച്ചെന്നാൽ കിട്ടുന്നത് ഒരേ സാധനമാണെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ കലപിലയൊക്കെ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ്?”

“അതു ശരിയാണ്..”

“നമ്മൾ ഒരു കാര്യം എപ്പോഴും ഓർക്കണം. നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഓരോ ആശയങ്ങളെയും ബന്ധിപ്പിച്ചു വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഈ വാക്കും ആശയവും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കാനേ പറ്റില്ല. ഒരു നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങൾ പോലെയാണവ. ആശയങ്ങൾ ആന്തരികമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകൾ ബാഹ്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. മലയാളിക്കു വിശപ്പെന്ന വികാരം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ വിശക്കുന്നു എന്ന വാക്ക് ആ വികാരത്തോടൊപ്പം ചേരുന്നു. ഇംഗ്ലീഷുകാരന് ഇതേ വികാരം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ‘ഹംഗ്രി‘ എന്ന വാക്കാണ് ആ ആശയത്തോടു ചേരുക. ഹിന്ദിക്കാരനാണെങ്കിൽ അവൻ ‘ഭൂക്ക്’ എന്ന വാക്കാണ് അതേ ചിന്തയോടു ചേർക്കുക. ഇവിടെ ഒരേ വികാരത്തിൽ പല വാക്കുകൾ ചേരുന്നതുകൊണ്ടു പുറത്തു വരുമ്പോൾ പലതായി തോന്നുന്നു. ഇതുപോലെ തന്നെയാണു ദൈവത്തിന്റെ കാര്യവും. അള്ളാ എന്നും യഹോവ എന്നും വിഷ്ണു എന്നും പല ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുമ്പോൾ ഒരേ ആശയത്തെയാണു ബാഹ്യമായി പലതായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതെന്നറിഞ്ഞാൽ പല വേർതിരിവുകളും അവസാനിക്കും.”

”പക്ഷേ ഇതൊന്നും ആരും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ,, ഗോവിന്ദേട്ടാ.. രാവിലെ ചായ കുടിക്കാത്തതു കൊണ്ട് ഒരു ഉന്മേശവും തോന്നുന്നില്ല. നമുക്കു പുറത്തുപോയി ബൂഫിയയിൽ നിന്ന് ഓരോ ചായ കുടിച്ചാലോ?”

“നീ ചായ കുടിച്ചോ.. ഞാൻ ‘ടീ‘ മാത്രമേ കുടിക്കൂ..” ഗോവിന്ദേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ടെണീ‍റ്റു.

ഗാർഹസ്ഥ്യം

“എടാ, ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കുന്നില്ലെന്നു ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കുന്നു. എന്തിനാണു വെറുതെ പ്രാരാബ്ധം തലയിലേറ്റുന്നത്. കർമ്മങ്ങൾ കുറച്ചുകൊണ്ടുവന്നു മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി പരമപദപ്രാപ്തി കൈവരിക്കണമെന്നല്ലേ പറയാറ്! ആദ്ധ്യാത്മികതയ്ക്കു വിവാഹജീവിതം ഒരു തടസ്സമാണ്.”

എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേട്ടു ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഞാൻ അവനെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. കാണാൻ തരക്കേടില്ല. നല്ല ആരോഗ്യം. വേറെ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നും ഇല്ല താനും. എന്നിട്ടും ഇവനെന്താ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നത്? കർമ്മം ചെയ്താൽ അതു വാസനകളായി പതിയും പോലും. എന്തു മണ്ണാങ്കട്ടയെങ്കിലും ആകട്ടെ! അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്തിനു തർക്കിക്കുന്നു.

ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ എനിക്കൊരു സംശയം. ഇനി അവൻ പറയുന്നതാണോ ശരി. ഈ ഭൗതികലോകത്തിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കുന്നതാണോ ശരിയായ മാർഗ്ഗം? ഇപ്പോൾ ചുറ്റും കാണുന്നതെല്ലാം കഷ്ടപ്പാടുകളും രോഗങ്ങളും! ടിവി തുറന്നാൽ അഴിമതിയും സ്വജനപക്ഷപാതവും! ടിവി അടച്ചാലോ, വീണ്ടും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ചർച്ചകൾ അതുതന്നെ. കണ്ണടച്ചിരുന്നാൽ കാഴ്ച തീരുമെങ്കിൽ അതല്ലേ നല്ലത്. ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. അധികം സമയം കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ആക്കിയ ചിരിയുമായി ഉമ്മൻ ചാണ്ടി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ പെട്ടെന്നു കണ്ണുതുറന്നു.

എന്നാൽ പിന്നെ ചെവിയിലാകാം പരീക്ഷണം. ഞാൻ ഒരു ഇയർ പ്ലഗ്ഗുകൊണ്ടു ചെവിയടച്ചു. കുറച്ചു സമയം സുഖമായി ഇരുന്നു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നാം ക്ലാസ്സുമുതൽ ടീച്ചർമാർ പഠിപ്പിച്ചതു ചെവിയിൽ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ചെവി അടച്ചാലും രക്ഷയില്ല. ഞാൻ അടുത്ത പരീക്ഷണത്തിനു തുനിഞ്ഞു. മൗനവ്രതം!

“എടേ, എന്തൊക്കെയുണ്ടു വിശേഷങ്ങൾ. നീ ഇന്നു വൈകിട്ടു സിനിമയ്ക്കു വരുന്നുണ്ടോ? ഞങ്ങൾ പോന്നുണ്ട്.. എന്തുവാടേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? നിന്റെ മിണ്ടാട്ടം മുട്ടിപ്പോയോ? ഇരിക്കുന്ന ഇരുപ്പു കണ്ടില്ലേ? ഒരു കുത്തു കൊടുക്കാൻ തോന്നുന്നു.” തൊട്ടടുത്ത ക്യാബിനിലെ അശോകനാണ്.

“മിണ്ടാട്ടം ഒന്നും മുട്ടിപ്പോയില്ലെടാ മരത്തലയാ.. എന്നാ കുത്തെടാ, കുത്ത്.. എന്റെ കൈ എന്താ ആ സമയം മാങ്ങ പറിക്കാൻ പോകുമോ. പോടാ, പോയി വല്ല പണിയും നോക്ക്!“ അത്ഭുതം തന്നെ ഒരു വാക്കു പോലും പുറപ്പെടുവിക്കാതെ ഈ സംഭാഷണം എന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാത്തതു കണ്ടു ക്ഷമകെട്ട് അവൻ അവന്റെ സീറ്റിൽ പോയിരുന്നു. അവനെ പിന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാം എന്നു കരുതി ഞാൻ അടുത്ത പരീക്ഷണത്തിനു മുതിർന്നു.

മൂക്ക് അടച്ചു പിടിക്കാം. അപ്പോൾ മണം അറിയില്ല. ഒരു മിനിട്ടു വേണ്ടി വന്നില്ല, അതിനു മുൻപു തന്നെ കൈ വിട്ടു. ഹയ്യോ, ഇപ്പോ ചത്തുപോയേനെ.. ഇനി ഇമ്മാതിരി പരീക്ഷണങ്ങൾ വേണ്ട. എന്തായാലും ഒരു കാര്യം തീർച്ചയായി. കണ്ണടച്ചാലും കാണാതിരിക്കില്ല.. ചെവി അടച്ചാലും കേൾക്കാതിരിക്കില്ല.. വായടച്ചാലും വാക്കുകൾ വരും..മൂക്കടയ്ക്കാൻ പറ്റത്തുമില്ല. ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെതിരെ നീന്താൻ നോക്കിയാൽ നടക്കുമോ? തിരുവനന്തപുരത്തേക്കു പോകുന്ന ബസ്സിൽ കയറിയിരിക്കുന്ന ഞാൻ ശവമായാലും ശിവമായാലും ബസ്സിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും. വെറുതെ മസിലുപിടിച്ചിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല. നേരത്തെ വിവാഹം കഴിച്ചതിൽ ആശ്വസിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ ഓഫീസിലെ പണി ചെയ്തു തീർക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ഗുരുജി

പുസ്തകമേളയെപ്പറ്റി പത്രത്തിൽ വായിച്ചപ്പോൾ ഒന്നുപോയി നോക്കാം എന്നു കരുതി ഞാൻ പട്ടണത്തിലേക്കു തിരിച്ചു. ഏകദേശം ഒരേക്കറോളം വരുന്ന സ്ഥലത്തു ലക്ഷക്കണക്കിനു പുസ്തകങ്ങളുടെ പ്രദർശനം. അനേകം പുസ്തക പ്രസാധകർ. വിവിധ ഏജൻസികൾ. വിദേശപുസ്തകങ്ങളുടെ ശേഖരം. ആകപ്പാടെ വിജ്ഞാനത്തിന്റെ മൂർത്തരൂപമായ പുസ്തക ബാഹുല്യം കണ്ടു ഞാൻ വിസ്മയപ്പെട്ടു. പല സ്ഥലത്തും പുസ്തകങ്ങളെ, വിവിധ തരങ്ങളായി തരംതിരിച്ചു പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നോവൽ, കവിത, ചരിത്രാഖ്യായികകൾ, ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ആദ്ധ്യാത്മികഗ്രന്ഥങ്ങൾ  തുടങ്ങി അനേകം ശാഖകൾ വേർതിരിച്ചു ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു സ്റ്റാളിനടുത്തു ചെന്നപ്പോൾ ഒരാൾ ഓടിവന്നുപറഞ്ഞു, “സാർ, ഇതെന്റെ കവിതയാണ്. ഇതു വാങ്ങണം“. കുറച്ചു നടന്നപ്പോൾ മറ്റൊരു പ്രസാധകൻ വന്നു. “ ഞങ്ങളെക്കൂടി പരിഗണിക്കണം. കുറച്ചു പുസ്തകം ഇവിടുന്നുകൂടി വാങ്ങി സഹായിക്കണം.” ഞാൻ അതിശയിച്ചുപോയി. സാഹിത്യകാരന്മാരും കവികളും പ്രസാധകരും സ്വന്തം കൃതികളുമായി ജനത്തിനുപിന്നാലെ പരക്കം പായുന്നു. മുമ്പുണ്ടായിരുന്നതിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തം. സാഹിത്യമേഖലയിലും വായനാമേഖലയിലും എന്താണു സംഭവിച്ചത്; സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സാഹിത്യസൃഷ്ടികളുടെ ഗുണമേന്മക്കുറവോ, വായനാശീലശോഷണം കൊണ്ടോ, ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളുടെ അതിപ്രസരം കൊണ്ടോ? പഠനാർഹമായ വിഷയമാണ്.

മുൻപൊരിക്കൽ എനിക്കുണ്ടായ ഒരനുഭവം ഓർമ്മയിൽ വന്നു. ഒരു ബാർബർ ഷോപ്പിൽ ചെന്നപ്പോൾ കുറച്ചുസമയം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു. നോക്കിയപ്പോൾ ധാരാളം ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ. തുടർ നോവലുകളും പൈങ്കിളിക്കഥകളും മാത്രമേ ഇതിലൊക്കെയുണ്ടാകൂ എന്ന മുൻ‌വിധികൊണ്ടു ഞാൻ അവകളിൽ ഒന്നുംതന്നെ വായിക്കാറില്ലായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും സമയം പോകാൻ ഒന്നെടുത്തു മറിച്ചുനോക്കി. പ്രതീക്ഷിച്ചതുതന്നെ. അലസമായി താളുകൾ മറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കോളത്തിലെ ചെറിയ ഒരു കുറിപ്പു ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. “ഗുരുജി”. ഗുരു ശിഷ്യന്മാരോടു സംവദിക്കുന്ന രൂപത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു കുരങ്ങൻ മിന്നാമിനുങ്ങിനെ പിടിച്ചു പഞ്ഞിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് ഊതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതുകണ്ടു മരച്ചില്ലയിലിരുന്ന ആൺകിളിയും പെൺകിളിയും സംസാരിക്കുന്നു.

ആൺകിളി : പാവം കുരങ്ങ്, തീയാണെന്നു കരുതിയാണു മിന്നാമിനുങ്ങിനെ പഞ്ഞിയിൽ വച്ച് ഊതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇവൻ ഒരു വിഡ്ഢി തന്നെ.

പെൺകിളി : പാവം, അവന് അറിവില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. അറിവുള്ള നമ്മൾ അതു തിരുത്തേണ്ടതു ധർമ്മമല്ലേ?

ആൺകിളി : നീ പറഞ്ഞതു സത്യം തന്നെ. അറിവുള്ളവർ അറിവില്ലാത്തവരുടെ അജ്ഞാനം നീക്കണം. പക്ഷേ, യോഗ്യനായുള്ളവനു മാത്രമേ അറിവു പകർന്നു കൊടുക്കാൻ പാടുള്ളുവെന്നതും ഒരു നിയമമാണ്. പാത്രം അറിഞ്ഞേ ദാനം ചെയ്യാവൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ അതു നൽകുന്നവർക്കുതന്നെ അനർത്ഥം ഉണ്ടാക്കും.

ആൺകിളിയുടെ വാക്കുകളും വിലക്കുകളും കൂട്ടാക്കാതെ പെൺകിളി കുരങ്ങിനെ കാര്യം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിക്കാൻ കുരങ്ങന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു കൊമ്പിൽ ചെന്നിരുന്നു.

പെൺകിളി :  ഹേ കുരങ്ങാ, അതു തീ അല്ല. അതൊരു ജീവിയാണ്. അതിൽ നിന്നും തീയുണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ല.

കുരങ്ങൻ തലയുയർത്തി രൂക്ഷമായി കിളിയെ നോക്കിയിട്ടു വീണ്ടും ഊതാൻ തുടങ്ങി. കിളി വീണ്ടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

“വിഡ്ഢിയായ കുരങ്ങാ, ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കൂ, നിന്റെ യത്നം വിഫലമാണ്.“

കുരങ്ങനു കോപം വന്നു.

“എന്റെ മുഷ്ടിയോളം പോലുമില്ലാത്ത നീയാണോ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്! എന്നെ ഉപദേശിക്കാനുള്ള യോഗ്യത നിനക്കില്ല. നീ നിന്റെ വഴിക്കു പോ! അതാണു നിനക്കു നല്ലത്.

പെൺകിളി വീണ്ടും കുരങ്ങനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ടു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. കുരങ്ങൻ ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിനു കിളിയെ കയറിപ്പിടിച്ചു. കിളിയുടെ ഭാഗ്യം കൊണ്ടു ചിറകിന്റെ അറ്റത്താണു പിടി വീണത്. ഭയം കൊണ്ടു വിറച്ച പെൺകിളി കുതറിമാറി ഒരുവിധം രക്ഷപെട്ട് ആൺകിളിയുടെ അടുത്തെത്തി.

“ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായോ യോഗ്യതയുള്ളവർക്കേ വിദ്യയും നൽകാവൂ എന്ന്.”

പെൺകിളി തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു.

ഒറ്റപ്രാവശ്യം വായിച്ചപ്പോൾ തന്നെ മുഴുവൻ ആശയവും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞു. അനുവാചകരെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നതു പ്രതിപാദ്യവിഷയവും പ്രതിപാദനരീതിയുമാണെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. പാലും വെള്ളവും ചേർത്തു കൊടുത്താൽ പാൽ മാത്രം ഊറ്റിക്കുടിച്ചിട്ടു വെള്ളം ബാക്കിവെയ്ക്കുന്ന അരയന്നത്തിന്റെ കഥ അമ്മ പണ്ടു പറഞ്ഞുതന്നതു ഞാൻ ഓർത്തു. കുപ്പയിൽ നിന്നും രത്നം നാം ചികഞ്ഞു കണ്ടെത്തുക തന്നെ വേണം.

സോമദാസ്

കിട്ടാത്ത മുന്തിരിങ്ങ!!

കിട്ടാത്ത മുന്തിരിങ്ങ പുളിക്കും പോലും! ആരാ പറയുന്നത്? ഒരു കുറുക്കൻ! കുറുക്കനും മുന്തിരിങ്ങയും തമ്മിലെന്താണു ബന്ധം? വല്ല കോഴിയോ മറ്റോ ആയിരുന്നേൽ വിശ്വസിക്കാമായിരുന്നു. ഇതിപ്പോൾ മുന്തിരിയാണ്. മുന്തിരിങ്ങ പുളിക്കുമെന്നു പറയണമെങ്കിൽ ആ കുറുക്കൻ നേരത്തേ പുളിയില്ലാത്തതും പുളിക്കുന്നതുമായ മുന്തിരികൾ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം.. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എങ്ങനെ അറിയും മുന്തിരിയുടെ പുളി!

മനസ്സ് ഇങ്ങനെ കാടുകയറി ചിന്തിക്കുമ്പോഴും കാലുകൾ ചലിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പെട്ടെന്നു മൂക്ക് എന്നെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തി. നല്ല മണം. ഞാൻ ഒരു ബ്രോസ്റ്റഡ് കടയുടെ മുന്നിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. മണം അറിഞ്ഞതോടെ അതുകഴിക്കാൻ കൊതിയായി. ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ഇതിനേക്കാൾ നല്ല ബ്രോസ്റ്റഡ് ആണു KFC-യുടേത്. അടുത്ത ഗല്ലി കഴിഞ്ഞാൽ ആ കടയായി. എന്തായാലും വാങ്ങുമ്പോൾ നല്ലതുതന്നെ വാങ്ങാമെന്നുകരുതി ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ആഞ്ഞുനടന്നു.

സലയ്ക്ക് ഇനി അഞ്ചുമിനിട്ടുകൂടിയേ ഉള്ളൂ. സൗദിയിൽ സല സമയത്തു കടകളെല്ലാം അടയ്ക്കും. അതിനു മുൻപ് അങ്ങെത്തണം. ഞാൻ ഒരു നടയോട്ടം നടത്തി വാങ്കു വിളിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഒരുവിധത്തിൽ കടയുടെ വാതിൽക്കലെത്തി. ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ കതകിലൊന്നു തള്ളി. തുറക്കുന്നില്ല. കുറച്ചുകൂടി ആഞ്ഞു തള്ളി. രക്ഷയില്ല. അകത്ത് ആളുകൾ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥനാസമയത്തിന് അഞ്ചു മിനിട്ടു മുൻപുതന്നെ കൗണ്ടർ അടച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞേ തുറക്കൂ. വെളിയിലാണെങ്കിൽ ഭയങ്കര തണുപ്പ്. ഇനി നിന്നാൽ പനി പിടിച്ചു കിടപ്പായേക്കും എന്നുതോന്നിയതോടെ ഞാൻ പതുക്കെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.

അത്താഴത്തിനു ചപ്പാത്തിയും വെജിറ്റബിൾ കറിയും ഭാര്യ വിളമ്പുമ്പോൾ ബ്രോസ്റ്റഡിന്റെ മണം എന്റെ മൂക്കിൽ തത്തിക്കളിച്ചു. ഈ ബ്രോസ്റ്റഡിനൊക്കെ എന്താ ടേസ്റ്റ്! നാളെ എന്തായാലും ഒരെണ്ണം വാങ്ങണം.

പിറ്റേന്നു നേരത്തെ തന്നെ കടയിലെത്തി. ബ്രോസ്റ്റഡിന് ഓർഡർ കൊടുത്തു.

“Sir, Pepsi or Cola?" കൗണ്ടർ ബോയിയാണ്.

“No need." ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"It's free sir. No need extra money."

ഫ്രീ എന്നു കേട്ടതോടെ ഞാൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. “Pepsi!"

ബ്രോസ്റ്റഡുമായി വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ അതു കഴിക്കുമ്പോഴുള്ള സ്വാദ് നാവിൽ നിറഞ്ഞു. ഒപ്പം ഭാര്യയുടെയും മകന്റെയും സന്തോഷവും. ബ്രോസ്റ്റഡ് കണ്ടപ്പോഴേ മകൻ തുള്ളിച്ചാടി. ആ ബഹളത്തിനും സന്തോഷത്തിനുമിടയിൽ അവന്റെ കൈ അറിയാതെ കതകിനിടയിൽ പെട്ടു. പിന്നെ അവിടെ ആകെ നിലവിളിയായി. ഞാൻ ബ്രോസ്റ്റഡ് മേശയിലേക്കെറിഞ്ഞു. കുഞ്ഞിന്റെ ഒരു വിരൽ ചപ്പിയിരിക്കുന്നു. ദൈവമേ ഒടിഞ്ഞുകാണുമോ? ഞങ്ങൾ ഉടനെ അവനെയും കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഓടി.

ആശുപത്രിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ തൃശൂർ പൂരം. കിട്ടിയ ടോക്കൺ നമ്പർ ‘54‘. ഇനിയും പത്തിരുപത്തഞ്ചുപേർ കഴിഞ്ഞേ ഡോക്ടറെ കാണാൻ കഴിയൂ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മകൻ കരച്ചിൽ നിർത്തി. അവന്റെ വിരൽ പഴയതുപോലെയായി. അവൻ അടുത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടിയുമായി കളിയും തുടങ്ങി. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയതു വെറുതെ ആയി. ഡോക്ടറെ കണ്ടപ്പോൾ ഏതു വിരലിനാണുകുഴപ്പമെന്നു തന്നെ കൺഫ്യൂഷൻ. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് ഗ്ലാസ്സിൽ കിട്ടിയ പെപ്സി മറിഞ്ഞു ബ്രോസ്റ്റഡ് മുഴുവൻ പെപ്സിയിൽ കുതിർന്നു തണുത്തിരിക്കുന്നു. നനയാത്ത ഭാഗം കുറച്ചെടുത്തു മകനു കൊടുത്തിട്ട് ഞങ്ങൾ ചപ്പാത്തി കഴിച്ചു. കിട്ടാത്ത ബ്രോസ്റ്റഡിനു നല്ല രുചി!

പിറ്റേന്ന് അവധിയായിരുന്നതിനാൽ ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ പോയി രണ്ട് ബ്രോസ്റ്റഡ് വാങ്ങി. ഫ്രീ കിട്ടിയ പെപ്സി വേറെ കവറിലാക്കാൻ പ്രത്യേകം ഓർത്തു. അങ്ങനെ രണ്ടു ദിവസത്തെ പരിശ്രമത്തിനൊടുവിൽ ബ്രോസ്റ്റഡ് കഴിക്കാൻ കിട്ടി. അത്രയും രുചിയോടെ അതു മുൻപ് കഴിച്ചിട്ടില്ല! അപ്പോഴാണ് സുഹൃത്തിന്റെ കാൾ! വൈകിട്ട് ഒന്നും വെക്കണ്ട! അവൻ ഭക്ഷണം വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരും! ഭാര്യയ്ക്കു സന്തോഷമായി. അവൾ അടുക്കള പൂട്ടി താക്കോൽ അലമാരിയിൽ വച്ചു.

വൈകുന്നേരം അവനെത്തി. കയ്യിൽ നാലു ബ്രോസ്റ്റഡ്! ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിച്ചതുതന്നെ ദഹിച്ചില്ല! ഒരേ ദിവസം തന്നെ ബ്രോസ്റ്റഡ് രുചിയും മടുപ്പും നൽകി. അപ്രാപ്യമായതിനു രുചി കൂടും. പ്രാപ്യമായതിനു പുളിയും!

നല്ല കുഴിമടിയൻ

രണ്ടു വർഷം കൊണ്ട് വിചാരിക്കുന്നു സുഹൃത്തിന് ഒരു കത്തെഴുതണമെന്ന്.
പിന്നെയാകട്ടെ, പിന്നെയാകട്ടെ എന്നുകരുതി മാറ്റിവയ്ക്കും.
ഇന്നെന്തായാലും എഴുതുക തന്നെ.
എഴുതാൻ സാധനങ്ങൾ നോക്കിയപ്പോൾ പേനയിൽ മഷിയില്ല.
ഓ, ഇനി കടയിൽ നിന്നും വാങ്ങി പിന്നെ എഴുതാം.
ഈ അവധിവയ്പ്പ് അഞ്ചുവർഷമായിട്ടും തീർന്നില്ല.
കൂട്ടുകാർ അയാൾക്കൊരു പേരിട്ടു - “കുഴിമടിയൻ”.

എന്തുകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനും മടിയാണെങ്കിലും അടുത്തുള്ള കള്ളുഷാപ്പിൽ പോയി കള്ള് കുടിക്കുന്നതിന് ഒരു മടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ അയാൾ ഒരു നല്ല കുടിയനുമാണ്.

ഒരു ദിവസം കുടിക്കാൻ ഷാപ്പിൽ പോയി.
ഷാപ്പ് അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അത് അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തേക്ക് മാറ്റിയെന്നറിഞ്ഞു.
നടന്നുപോയി കുടിച്ചു.
എന്നാൽ എല്ലാ ദിവസവും നടന്നുപോകാൻ അയാൾക്ക് മടിയായി.
ക്രമേണ കുടി കുറഞ്ഞു വന്നു.
പിന്നെ വല്ലപ്പോഴുമായി.
മടി കാരണം അയാൾ ഷാപ്പിൽ പോകാതെയായി.

ഒടുവിൽ അയാൾ കുടി നിർത്തി.
ക്രമേണ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായി.
ഇപ്പോൾ അയാളെ എല്ലാപേരും വിളിക്കുന്നത് “നല്ല കുഴിമടിയൻ” എന്നാണ്.

“ചീത്തസാധനങ്ങളുടെ സുലഭത സമൂഹത്തെ ദുഷിപ്പിക്കും.”

സോമദാസ്

ക്യാൻസറിന്റെ കുഞ്ഞ്

കൂട്ടുകാരൻ കൊടുത്ത സാധനം കുട്ടി വാങ്ങി അവൻ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തു വച്ചു.
എന്താണെന്നു പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അനുഭവം.
ഉന്മേഷവും രസാനുഭൂതിയും.
വെറുതെ ഒരു രസത്തിനു വച്ചതാണ്.
അടുത്ത ദിവസവും അത് വയ്ക്കണമെന്ന് തോന്നി.
കൂട്ടുകാരൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു.
ക്രമേണ അതൊരു ശീലമായി.
കുട്ടി വളർന്നു. കൂടെ അവന്റെ ശീലവും.
ഒരുനാൾ അയാൾക്ക് ആസ്വാസ്ഥ്യമുണ്ടായി.
പരിശോധനയിൽ ഒരു കാര്യം തെളിഞ്ഞു.
‘വായിൽ ക്യാൻസറിന്റെ ആരംഭം.’
താൻ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, കൂട്ടുകാരന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി വായിൽ വച്ചത് ക്യാൻസറിന്റെ കുഞ്ഞിനെ ആയിരുന്നു.
“ഓർക്കുക, ലഹരിപദാർത്ഥങ്ങൾ വായിൽ വയ്ക്കുമ്പോൾ, അത് ക്യാൻസറിന്റെ കുഞ്ഞാണെന്ന്.”

സോമദാസ്

രാജപദവി

“മന്ത്രിമുഖ്യാ, നമ്മെ ഇത്രയും നേരം ഇക്ഷു നീര് പോലെ മധുരമുള്ള കവിതകൾ കൊണ്ട് ആനന്ദിപ്പിച്ച ഈ മഹാപണ്ഡിതന് അമ്പത് പൊൻപണം സമ്മാനമായി കൊടുക്കാൻ നാം ഉത്തരവിടുന്നു.”

രാജാ ജെനിഷൻ നീണാൾ വാഴട്ടേ... രാജാ ജെനിഷൻ നീണാൾ വാഴട്ടേ.... എന്നിങ്ങനെ പൗരാവലിയുടെ ശബ്ദഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ സ്വർണ്ണസിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. മന്ത്രിമാരുടെയും പൗരമുഖ്യരുടെയും കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സുകളെയും ജയ് വിളികളെയും പിന്നിലാക്കി രാജസഭയുടെ ആ ചുവന്ന പരവതാനിയിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു. പ്രഭാതം മുതൽ രാജ്യകാര്യങ്ങളിൽ മനസ്സ് വ്യാപരിച്ചിരുന്നതിനാൽ സ്വല്പം ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുന്നു. ആരെയും ശല്യം ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കരുതെന്ന് ഭടന്മാരെ ചട്ടം കെട്ടി ഞാൻ പള്ളിയുറക്കത്തിനായി അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സുഖനിദ്ര കാംക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പട്ടുമെത്തയിൽ കിടന്ന എന്റെ അരികിലിരുന്നുകൊണ്ട് റാണി വെഞ്ചാമരം മെല്ലെ വീശി. പതിയെ ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണൂ.

എന്തോ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. ഉദ്ദ്വേഗവദനയായി റാണി എന്നെ തട്ടിവിളിക്കുന്നു.

“ക്ഷമിക്കണം പ്രഭോ! ഉറക്കത്തിൽ അങ്ങ് വല്ലാതെ കരയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ ഭയന്നുപോയി. അതിനാലാണ് അങ്ങയെ ഉണർത്തണമെന്ന് നിരീച്ചത്.”

ഞാൻ പറഞ്ഞു.  “നല്ലത്... സമാധാനമായി... നാം ഒരു സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു. സ്വപ്നത്തിൽ നാം ചെയ്ത കൊടും പാതകത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുന്നതെങ്ങനെയെന്നറിയാതെ വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോൾ അത് വേണ്ടല്ലോ! സ്വപ്നത്തിലെ തെറ്റിന് പരിഹാരം കാണണമെന്ന് ഒരു ശാസ്ത്രത്തിലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“വിരോധമില്ലെങ്കിൽ അങ്ങ് കണ്ട സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്കും അറിഞ്ഞാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്.”

റാണിയുടെ അപേക്ഷ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ആ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ പോലും നാം ലജ്ജിതനാകുന്നു. മദ്യത്തിന് അടിപ്പെട്ട് ഒരു സാധുപെൺകുട്ടിയെ കയറിപിടിച്ചു. അതുകണ്ട് നമ്മെ തടയാനെത്തിയ അവളുടെ അനുജനെ വാളിനിരയാക്കി. മദ്യത്തിന്റെ പ്രഭാവം വിട്ടനേരം ചെയ്ത തെറ്റിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് വിലപിക്കുമ്പോഴാണ് റാണി നമ്മെ ഉണർത്തിയത്.”

ആരോ ശക്തിയായി കാലിൽ പിടിച്ച് വലിക്കുന്നു ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നു. എയർകണ്ടീഷ്ണറുടെ മുരൾച്ചയും മുറിയിൽ നല്ല തണുപ്പും! പതുക്കെ കിടക്കയിൽ എണീറ്റിരുന്നു. ഞാൻ രാജാവല്ലേ? അതും ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ? സ്വപ്നത്തിൽ മറ്റൊരു സ്വപ്നം! സ്വപ്നത്തിലെ രാജ്യത്തിൽ നിന്നും രാജ്യഭ്രഷ്ടനാക്കപ്പെട്ടതോർത്ത് എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. ലോകത്തിലൊരു രാജാവും രാജപദവി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ചിരിച്ചു കാണില്ല!

“കൊച്ചുവെളുപ്പാൻ കാലത്ത് കിടക്കപ്പായയിൽ ഇരുന്നു വെളുക്കനെ ചിരിക്കാതെ എണീറ്റ് പല്ലുതേക്കാൻ നോക്ക് മനുഷ്യാ... ഇന്ന് ഓഫീസിലൊന്നും പോണ്ടേ? നേരം വൈകി..” അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

ഞാൻ പതുക്കെ കയ്യിലൊന്ന് നുള്ളി നോക്കി. സ്വപ്നത്തിലെ തെറ്റിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് ആരും പശ്ചാത്തപിക്കാറില്ല. സ്വപ്നത്തിലെ രാജപദവി നഷ്ടമാകുമ്പോൾ ആരും ദുഃഖിക്കാറുമില്ല. ഈ ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ശരീരം സ്വപ്നത്തിലില്ലായിരുന്നു. സ്വപ്നത്തിലെ രാജാവ് ഇപ്പോൾ ഇല്ല തന്നെ. ഇനിയും ഞാൻ ഉണരേണ്ടതുണ്ടോ? ഇതും ഒരു സ്വപ്നമായെങ്കിൽ!!

മായ

“എടാ, നീ അവളെ കണ്ടോ. എന്തു ഭംഗിയാണ് കാണാൻ. കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല..”

ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നുവരുന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടിയെ നോക്കി ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞു. ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരനും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിന്റെ മുന്നിലുള്ള അരഭിത്തിയിൽ കയറി കാലുമാട്ടി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ വരവ്.

"അവൾക്ക് ആ ചുരിദാറ് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്. എന്താ ഫ്രെഷ്നസ്സ്.. വാരണം ആയിരത്തിലെ സമീറാ റെഡ്ഡിയെപ്പോലുണ്ട്. നീ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലിയോടേ?” ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരനെ തോണ്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടേ! ഇന്നലെയും അവൾ ഇതുവഴിപോയപ്പോൾ നീ ഈ ഡയലോഗ് ഒക്കെത്തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്. അവൾ ഇന്നലെ ഇട്ട ചുരിദാർ തന്നെയാണ് ഇന്നും ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.” അവൻ പറഞ്ഞു.

അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഞാൻ തുടർന്നു. “എന്ത് മുഖശ്രീയാടാ അവൾക്ക്. അവൾ പാസ്സ് ചെയ്തപ്പോൾ അടിച്ച ആ കാറ്റിന് എന്ത് സുഗന്ധം. ശാലീന സുന്ദരി...”

“എടാ അത് ഞാൻ അടിച്ച പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധമാ... ഞാൻ കൈ പൊക്കിയപ്പോൾ മണം നിനക്ക് കിട്ടിയതാ..” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ തുടർന്നു.

“അവൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ എന്നെ നോക്കിയത് നീ കണ്ടോ? അപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒറപ്പാ‍ണ് മോനേ, അവൾക്ക് എന്നോട് എന്തോ ഒരു ‘ഇത്‘ ഉണ്ട്!!“

“അവൾ നിന്നെയല്ല നോക്കിയതെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.” അവൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ അവനെ രൂക്ഷമായൊന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ഒന്നെണീറ്റ് പോകാൻ വല്ലതും തരണോ? മണവും ഗുണവും ഇല്ലാത്തവൻ!”

ഇതുകേട്ട് അവൻ ചിരിച്ചു. ഞാൻ എണീറ്റിട്ട് പറഞ്ഞു.

“നീ ഇവിടെ ഇരിക്ക്. എന്തായാലും ഞാൻ അവളെ പരിചയപ്പെടാൻ പോവുകയാ.“

അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഞാൻ പെട്ടന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.

“എക്സ്ക്യൂസ് മീ.” അവളുടെ അടുത്തെത്തി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. എന്നിട്ട് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ജീവൻ അല്ലേ?”

“അതെ, എന്നെ അറിയാമോ? എന്താ കുട്ടിയുടെ പേര്?” ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“എന്റെ പേര് മായ. സോറി, എന്റെ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി. ഞാൻ പോട്ടേ. ലേറ്റ് ആകും. പിന്നെക്കാണാം”

“ഏത് ബാച്ചാ?” ഞാൻ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു.

“ഫസ്റ്റ് ഇയർ സുവോളജി.” അവൾ നടന്നു നീങ്ങി.

“എടാ, സക്സസ്സ്.. പരിചയപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് എന്റെ പേരറിയാം. അവൾ മായ... എന്താ‍ാ‍ാ പെണ്ണ്!” ഞാൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു.

“എടാ അത് എനിക്കറിയാവുന്ന കുട്ടിയാ. അവൾ അങ്ങനെ പലതും കാണിക്കും. നീ അതു കണ്ട് വീണുപോകരുത്. അവൾ പലരേയും ഇങ്ങനെ വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ പിന്നാലെ പോയി നിന്റെ വിലപ്പെട്ട സമയം വെറുതെ കളയരുത്.” അവൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ജീവൻ. അവൻ പരമൻ. എന്റെ ഒരേ ഒരു സുഹൃത്ത്. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ കൊമ്പിലിരിക്കുന്ന രണ്ട് കിളികളെപ്പോലെ ആ അരഭിത്തിയിൽ ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു. ഞങ്ങൾ തർക്കിക്കുകയാണ്. മായയെ ചൊല്ലി. ഞാൻ പൂർണ്ണമായും മായയിൽ ആകൃഷ്ടനാണ്. അവൻ നിസ്സംഗനായി എന്നെ അതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു.

ഓരോ തവണ കാണുമ്പോഴും മായ കൂടുതൽ കൂടുതൽ സുന്ദരിയായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു. അവളുടെ ഭാവപ്രകടനങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് എന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് ഞാൻ ധരിക്കുന്നു. അവളുടെ പുഞ്ചിരി എന്നെ പൂർണ്ണമായി കീഴടക്കുന്നു. എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ ഉപദേശങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തിയില്ലാതാകുന്നു. അവൾ എല്ലാം എന്നിൽ നിന്ന് മറയ്ക്കുന്നു. അവൻ സകലതിനേയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അനുസ്യൂതം തുടരുന്നു.

പുലികളി

ഘോഷയാത്ര വരുന്നതുകണ്ട് ഞങ്ങൾ വഴിയരുകിൽ കാത്തുനിന്നു. ഓണാഘോഷങ്ങളോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഘോഷയാത്രയാണ്. മഹാബലിയും, വാമനനും, പുലികളിയും, മയിലും, പെൺവേഷം കെട്ടിയവരും ചെണ്ടമേളവും പിന്നെ കുറെ വിദേശികളും എല്ലാം കൂടി നാടിളക്കിക്കൊണ്ട് ഘോഷയാത്ര കടന്നു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാനും മകനും വലിയ ഉത്സാഹത്തിലായി. പുലികളിക്കാർ വരുന്നതുകണ്ടപ്പോൾ മകൻ എന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു,

“അച്ഛാ, ആ പുലി കടിക്കുമോ?”

“അത് കടിക്കത്തൊന്നുമില്ല. ഒരാൾ വേഷം കെട്ടിയതല്ലേ.” ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴേക്കും പുലികളി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തി. കുട്ടിയെ കണ്ട് പുലികളിക്കാരൻ ഞങ്ങളുടെ നേരെ ചാടി അടുത്തു. ഇത് കണ്ടതോടെ മകൻ എന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട് പുറകോട്ടോടി. ഞാൻ അവന്റെ അടുത്തുചെന്ന് സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“അയ്യേ, എന്തിനാ പേടിച്ചെ! അച്ഛൻ പറഞ്ഞില്ലിയോ അതൊരു മാമൻ പുലിവേഷം കെട്ടിയതാണെന്ന്?”

ഞാൻ അവനെ എടുത്ത് പുലികളിക്കാരന്റെ അടുത്തു കൊണ്ടുച്ചെന്ന് ഒരു ഷേക്ക് ഹാൻഡ് കൊടുപ്പിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ പേടിമാറി. ഞങ്ങൾ പതിയെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

ഘോഷയാത്രയുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ണിൽ നിന്നും മനസ്സിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുവെങ്കിലും ആ ചോദ്യം എന്നെ ഇരുത്തി ചിന്തിപ്പിച്ചു. “ആ പുലി കടിക്കുമോ?” പുലിവേഷം കെട്ടിയ ആൾക്ക് പുലിയായി മാറി ആൾക്കാരെ കടിച്ച് കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹം ഉദിക്കുമോ? സ്ത്രീ വേഷം കെട്ടിയ ഒരാൾ ഭർത്താവിനെ കിട്ടാൻ ആഗ്രഹിക്കുമോ? ഇല്ലേയില്ല! അവരൊക്കെ പ്രാരബ്ധം കൊണ്ട് വേഷം കെട്ടിയവരാണ്. ഈ വേഷം കെട്ടി തകർത്താടുമ്പോഴും പുലിയോ സ്ത്രീയോ ആകാതെ അവരിലെ ആൾ മാറി നിൽക്കുന്നു. ഈ വേഷത്തിൽ അയാൾക്ക് ലവലേശം ആഗ്രഹമില്ല. ഈ വേഷമായി കാട്ടികൂട്ടുന്നതൊന്നുമല്ല യഥാർത്ഥത്തിൽ അയാൾ.

ഇതുതന്നെയല്ലേ എന്റെയും സ്ഥിതി. ഞാൻ കെട്ടിയാടുന്ന ഈ വേഷത്തിന് സാക്ഷിയായി എന്റെ ആത്മാവ് മാറിനിൽക്കുന്നു. തന്റെ പ്രാരബ്ധകർമ്മഫലം മൂലമാണ് ആത്മാവിന് ഈ വേഷം കെട്ടേണ്ടിവന്നത്. ഈ വേഷത്തിൽ അവന് ലവലേശം താല്പര്യമില്ല. ജെനിഷായും, കബീറായും, യോഹന്നാനായും വേഷം കെട്ടിയാടി തന്റെ കർമ്മഫലവും നേടി വേഷം അഴിച്ച് ആത്മാവ് മുക്തനാകുന്നു. വീണ്ടും അടുത്ത വേഷം കെട്ടാനായി! ഇതിനിടയിൽ പുലികളിക്കാരൻ തന്റെ വേഷം നന്നാക്കാനായി കാട്ടികൂട്ടുന്നതുപോലെ നമ്മളും കിട്ടിയ വേഷം നന്നാക്കാൻ പരിശ്രമിക്കണം. ഇത് തിരിച്ചറിഞ്ഞാലും ഇല്ലെങ്കിലും അവൻ സാക്ഷിയാണ്. സാക്ഷി മാത്രം!

ശവത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ!

അവൻ മരിച്ചു. ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും നടക്കുമെന്ന് പലരും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. അങ്ങോട്ട് ചെയ്യുന്നതിനൊക്കെ തിരികെ കിട്ടാതിരിക്കുമോ? പാർട്ടിക്ക് മറ്റൊരു രക്തസാക്ഷികൂടി! മരണവീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നവരോടൊപ്പം നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ അവനെക്കുറിച്ചോർത്തു.

ഞാനും അവനും ഒരു ബഞ്ചിലിരുന്ന് പഠിച്ചവർ. അവനെ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു കളിയും കറക്കവും എല്ലാം. പത്ത് കഴിഞ്ഞതോടെ പലരും പല വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു. ഞങ്ങളും! എങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് കാണുമ്പോൾ അവൻ ഓടിവരും, സന്തോഷത്തോടെ. കുറച്ചുനാളായി പാർട്ടിപ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയിട്ട്. വെട്ടും കുത്തും അടിയും പിടിയും. ഞാൻ പറഞ്ഞു നോക്കി. അവൻ അതൊക്കെ കേട്ടു, പക്ഷേ പിന്തിരിഞ്ഞില്ല!

ഒരുപാടുപേർ കൂടിയിട്ടുണ്ട് വീട്ടിൽ. അവന്റെ അമ്മയുടെയും അനുജത്തിമാരുടേയും കരച്ചിൽ ദൂരെ നിന്നേ കേൾക്കാം. ആൾക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ ഞാൻ അകത്തുകയറി. എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് കിടക്കുന്നു. ഉറങ്ങിയതുപോലെ.

അവന്റെ മുഖത്ത് വലിയ പരിക്കുകളൊന്നും കണ്ടില്ല. തന്റെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ചെറുപ്പം മുതലേ അവന് വലിയ ശ്രദ്ധയായിരുന്നു. അല്പം ഇരുണ്ടനിറമായിപ്പോയി എന്ന പരാതി അവൻ എപ്പോഴും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. കയ്യിൽ കിട്ടിയ ക്രീമുകളൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചു നോക്കും. കഴിഞ്ഞതവണ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ആളാകെ ഒന്ന് മാറിയതായി തോന്നി. ജിമ്മിൽ പോയി മസിലൊക്കെ വച്ച് സ്പൈക്ക് ഹെയർസ്റ്റൈലുമായി എന്റെ മുൻപിൽ വന്നുനിന്ന അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ തന്നെ കുറച്ച് സമയമെടുത്തു.

ഞാൻ പതിയെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവൻ ജീവനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച അവന്റെ ബുള്ളറ്റ് വെയിലത്തിരിക്കുന്നു. ജീവനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആ ബുള്ളറ്റും അവന്റെ മരണത്തിൽ നിലവിളിച്ചേനെ എന്ന് തോന്നി. യാന്ത്രികമായി ഞാൻ റോഡിലേക്കിറങ്ങി. നിലവിളി ശബ്ദം പതിയെ പതിയെ ഇല്ലാതായി.

കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം ഒരുപിടി ചാരമാകും. ശവശരീരത്തിൽ ആർക്കും ആഗ്രഹമില്ല. ശവത്തിന് പ്രവർത്തിക്കാനും വയ്യ. സൗന്ദര്യവുമില്ല. ഇതെല്ലാവർക്കുമറിയാം. പക്ഷേ എന്നിട്ടും ശരീരത്തിൽ ആത്മാഭിമാനം! ശങ്കരാചാര്യസ്വാമികളുടെ ഒരു ശ്ലോകമാണ് ഓർമ്മയിൽ വന്നത്.

“ദേഹസ്ത്രീപുത്രമിത്രാനുചരഹയവൃഷാസ്തോഷഹേതുർമമേത്ഥം
സർവേ സ്വായുർനയന്തി പ്രഥിതമലമമീ മാംസമീമാംസയേഹ
ഏതേ ജീവന്തി യേന വ്യവഹൃതിപടവോ യേന സൗഭാഗ്യഭാജ-
സ്തം പ്രാണാധീശമന്തർഗതമമൃതമമും നൈവ മീമാംസയന്തി.”

ഈ ദേഹം, സ്ത്രീ, പുത്രൻ, മിത്രം, അനുചരൻ, പല തരത്തിലുള്ള വാഹനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പ്രാധാന്യം കല്പിച്ച്, അവയാണ് എല്ലാ സുഖങ്ങൾക്കും കാരണമെന്നു കരുതി വെറുതെ ജീവിതം കളയുന്നു.  എന്നാൽ, ഏതൊരു ചൈതന്യത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം നിമിത്തമാണ് താൻ ജീവനുള്ളവനായും പ്രവർത്തിക്കുന്നവനായും സൗന്ദര്യമുള്ളവനായും ഇരിക്കുന്നത്, ആ സർവ്വാന്തര്യാമിയും, പ്രാണേശ്വരനും, നാശരഹിതനുമായ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല. ഇത് ആശ്ചര്യം തന്നെ!

മറ്റാർക്കോ വേണ്ടി വെട്ടാനും കുത്താനും നടന്ന് അവനും തന്റെ ജീവിതം വ്യർത്ഥമാക്കി. ഇനിയും എത്രയോപേർ അവന്റെ വഴിയേ നടക്കാനിരിക്കുന്നു. കുളിക്കാതെ തേച്ചുമിനുക്കിയ ശുഭ്രവസ്ത്രവും ധരിച്ച് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും പൂശി നടക്കുന്ന ഇവർ ഇനിയെങ്കിൽ ജ്ഞാനസ്നാനം ചെയ്തെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ആശിച്ചുപോയി..

കൂട്ടുകാർ

കുശസ്ഥലി എന്ന രാജ്യത്തെ രാജാവിന് ഒരു ഉണ്ണി പിറന്നു. കുട്ടി വളരും തോറും കൂട്ടുകാരും ഉണ്ടായി. കളിക്കൂട്ടുകാരെ കൂടാതെ രഹസ്യമായി 9 കൂട്ടുകാർ കൂടി അവനുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ നിഴൽ പോലെ എപ്പോഴും കൂടെനിന്ന അവരെ അവൻ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചു.

മാതാപിതാക്കളേക്കാളും കളിക്കൂട്ടുകാരേക്കാളും കൂടുതലായി സ്നേഹിച്ച് ആ 9 കൂട്ടുകാരേയും അവൻ കൂടെ കൊണ്ടുനടന്നു. അയാളുടെ ഭരണകാലത്തും അയാളോടൊപ്പം ആ 9 കൂട്ടുകാരും ഒന്നു ചേർന്നുനിന്നു. മറ്റുള്ള കൂട്ടുകാർ വരികയും പോവുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ആ 9 കൂട്ടുകാർ ഒരിക്കലും അയാളെ വിട്ടുപോയില്ല.

ഒരുനാൾ ഈ കൂട്ടുകാർ രാജാവിനെ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. സ്ഥലപരിചയമില്ലാതെ രാജാവ് ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു സ്ഥലത്ത് എന്തോ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നത് രാജാവ് വായിച്ചു, “നരകം”.

നരകവാതിൽ തുറന്നു. രാജാവിനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ആളുകൾ വന്നു. അയാൾ കൂട്ടുകാരെ നോക്കി. അവർ പറഞ്ഞു.

“രാജാവ് പൊയ്ക്കൊള്ളൂ! ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടം വരെയേ നിങ്ങളോടൊത്തു വരാൻ കഴിയൂ. ഇവിടം വരെ മനുഷ്യരെ എത്തിക്കുകയാണ് ഞങ്ങളുടെ ജോലി.”

അവർ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജോലി തുടരാൻ ഭൂമിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ കൂട്ടുകാരുടെ പുറകിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് രാജാവ് വായിച്ചു.

“കോപം, കാമം, ദ്വേഷം, മത്സരം, കാർപ്പണ്യം, ലോപം, മോഹം, അസൂയ, അഹങ്കാരം.”

ഇവരായിരുന്നോ തന്റെ കൂട്ടുകാർ എന്നോർത്ത് രാജാവ് ഉച്ചത്തിൽ വിലപിച്ചു.

സോമദാസ്

ജിലേബി!

നാട്ടിൽ നിന്ന് എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് സൗദിയിലേക്ക് വരുന്നെന്നറിഞ്ഞ് അച്ഛനോട് ചില ആയുർവേദ മരുന്നുകൾ കൊടുത്തുവിടാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. കെട്ട് കിട്ടി. നല്ല ഭാരം. തുറന്നുനോക്കിയപ്പോൾ പറഞ്ഞ മരുന്നുകളെല്ലാം ഉണ്ട്. കൂടെ വലിയ ഒരു കവറ് ജിലേബിയും. കൊല്ലം സുപ്രീമിലെയാണെന്ന് മണം കൊണ്ട് തന്നെ തിരിച്ചറിയാം. നെയ്യിൽ ഉണ്ടാക്കിയത്. നല്ല രുചി. എല്ലാം കൂടി തിന്നാൽ ഷുഗർ പിടിക്കില്ലേ എന്നൊരു സംശയം. തന്നെയുമല്ല നെയ്യിൽ ഉണ്ടാക്കിയതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ നാൾ വച്ചിരിക്കാനും കഴിയില്ല. കുറച്ച് ഓഫീസിലെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് കൊടുക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് ജിലേബിയുമായി ഓഫീസിലെത്തി. കൂട്ടുകാർക്കെല്ലാം സന്തോഷം. മധുരം ഇഷ്ടമുള്ളവരാണ് ഭൂരിഭാഗവും. കഴിച്ചവരിൽ പലരും വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും ഇനി നാട്ടിൽ നിന്ന് വരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കവറുകൂടി കൊടുത്തയയ്ക്കാൻ അച്ഛനോട് പറയാൻ പറഞ്ഞവരുമുണ്ട്. എല്ലാം സമ്മതിച്ച് ഞാൻ സെൽ‌വരാജിന്റെ കാബിനിലേക്ക് ചെന്നു. ഞങ്ങളുടെ പ്രൊഡക്ഷൻ മാനേജരാണ്. അദ്ദേഹം എന്നെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു. ജിലേബിക്കവറ് അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ നീട്ടി. നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിൽ നിന്നും ഒരു ജിലേബി എടുക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം മറഞ്ഞത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അന്ന് മുഴുവൻ അദ്ദേഹം അസ്വസ്ഥനായി കാണപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തുചെന്നു.

“എന്തുപറ്റി സാർ. ഞാൻ ജിലേബി തന്നതുമുതൽ അങ്ങ് ആകെ അസ്വസ്ഥനാണല്ലോ. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം?”

അദ്ദേഹം കുറച്ചു നേരം മൗനമായി ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ജിലേബി തിന്നാറില്ല!“

വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം തുടർന്നു.

“എന്റെ അച്ഛൻ കഴിഞ്ഞ വർഷം ഈ മാസത്തിലാണ് മരിച്ചത്. പെട്ടന്നായിരുന്നു രോഗം മൂർച്ഛിച്ചത്. പലതരം അസുഖങ്ങൾ. അതിന്റെ കൂടെ പ്രമേഹവും. ഹോസ്പിറ്റലിലാണെന്നറിഞ്ഞുടൻ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നും തിരിച്ചു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛന്റെ മുഖം പ്രസന്നമായി. എന്റെ കൈ പിടിച്ച് കുറച്ചു നേരം അദ്ദേഹം നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു, ‘മോനേ, എനിക്കൊരു ജിലേബി തിന്നാൻ തോന്നുന്നു’. ആ വാക്കുകൾ ഇന്നും എന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുകയാണ്. ഞാൻ ഡോക്ടറോട് ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹവും എന്റെ മറ്റ് ബന്ധുക്കളും സമ്മതിച്ചില്ല. അസുഖം മാറുമ്പോൾ അച്ഛന് ജിലേബി വാങ്ങിത്തരാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു.  എന്തും വരട്ടെയെന്നു കരുതി പിറ്റേന്ന് ജിലേബിയും വാങ്ങി ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം..”

എന്റെ കണ്ണും നിറഞ്ഞുപോയി. ഇതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും ജിലേബിയുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ പോകില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ജിലേബി മധുരമുള്ളതാണ്. മധുരം മിക്കവർക്കും പ്രിയങ്കരവുമാണ്. ജിലേബി കിട്ടിയപ്പോൾ എനിക്കും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും സന്തോഷമാണ് തോന്നിയത്. അദ്ദേഹത്തിനോ? ദുഃഖവും. ഒരേ വസ്തുവിൽ സുഖവും ദുഃഖവും അടങ്ങുമോ? ഇല്ല. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഒരു ഭൗതികവസ്തുവിനും സുഖമോ ദുഃഖമോ തരാൻ കഴിയില്ല. കാരണം സുഖവും ദുഃഖവും സന്തോഷവും വിഷമവുമെല്ലാം നമ്മളിലാണുള്ളത്, പുറമേയല്ല. ഈ ഭൗതികവസ്തുക്കൾ കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത് എന്ന് നാം തന്നെയാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. സുഖവും ദുഃഖവും കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ സൃഷ്ടികളാണ്. എന്തിലും സന്തോഷവും സുഖവും കണ്ടെത്തുന്നവന് ഭൂമി സ്വർഗ്ഗമാകും; എന്തിലും ദുഃഖവും വിഷമവും കാണുന്നവന് ഭൂമി നരകവും.

അറിവ്

അയാൾ മല കയറുകയാണ്.
മലയുടെ നെറുകയിൽ എത്താറായി.
പാതയരികിൽ കണ്ട തണലിൽ വിശ്രമിക്കാം എന്നു കരുതി.
പെട്ടെന്ന് ഒരു കൂർത്ത കല്ലിൽ തട്ടി കാൽ മുറിഞ്ഞു; രക്തം ഒഴുകി.
വേദനയോടെ അയാൾ ഒരു പാറമേൽ ഇരുന്നു.
വേദന കുറയുന്നില്ല.
എന്നാലും വേദനയോടെ അയാൾ മലമുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.
മറ്റൊരാൾ ആ വഴിയേ വന്നു.
അത്ഭുതം, അയാളുടെ കാലിലും ആ കല്ല് തട്ടി. മുറിഞ്ഞു. രക്തം ഒഴുകി.
വേദനയോടെ അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി.
അടുത്ത് ഒരു ചെടി നിൽക്കുന്നു.
അത് ദിവ്യൗഷധമാണെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അതിന്റെ ഇല പിഴിഞ്ഞ് കാലിൽ പുരട്ടി.
വേദനയും രക്തസ്രാവവും ശമിച്ചു.
സന്തോഷത്തോടെ അയാൾ മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
ആദ്യത്തെ ആൾ വന്നപ്പോഴും ആ ചെടി അയാളെ തൊട്ടുരുമി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ അതിന്റെ ‘ദിവ്യത്വം’ അയാൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അഹോ!! അറിവിന്റെ മഹത്വം.

സോമദാസ്

ഉള്ളിവടയിലെ ഉള്ളി

ഗൾഫിലെ ഒരു മലയാളി ഹോട്ടൽ.
മസാല ദോശ, ഇഡ്ഡലി, ഉഴുന്നുവട, ഉള്ളിവട തുടങ്ങി എല്ലാം പേരുകേട്ടവ.
ഇന്ത്യക്കാരുടേയും, പാക്കിസ്ഥാൻ, ബംഗ്ലാദേശ്, ഫിലിപ്പീൻസ് തുടങ്ങിയവരുടേയും വലിയ തിരക്കാണ് എപ്പോഴും.
ഒരു മലയാളി കടയിൽ കയറി.
ഉള്ളിവട വാങ്ങിത്തിന്നു.
പകുതി തിന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഒരു പാറ്റ മൊരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അയാൾ കയർത്തു.
“ഇത് ഇപ്പോൾ ഞാൻ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യും. ഈ കട ഞാൻ പൂട്ടിക്കും.”
മലയാളി മാനേജർ വന്നു നോക്കി.
പാറ്റയെ എടുത്തു.
“ഓ! ഇതാണോ? ഇത് ഉള്ളിയുടെ ഒരു ഭാഗമല്ലേ?”
അയാൾ അത് വായിലിട്ട് ചവച്ചിറക്കി.
“ഇദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ഉഴുന്നുവട കൊടുക്ക്.”
മാനേജർ നിർദ്ദേശിച്ചു.

സോമദാസ്

മനസ്സെന്ന വില്ലൻ!

ഒരു കാർ വാങ്ങണമെന്ന ആഗ്രഹവുമായി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു കാലമായി. അവസാനം ഒരുനാൾ വാങ്ങാനങ്ങു നിശ്ചയിച്ചു. അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, പുതിയതാണ് പറ്റിയത് എന്ന് തോന്നി. നല്ല ഒരു സെക്കൻഹാൻഡ് കാർ വാങ്ങണമെങ്കിൽ ഒരു 30,000 റിയാൽ എങ്കിലും കയ്യിൽ വേണം. പുതിയതിന് ആ പ്രശ്നമില്ല. കമ്പനിയിൽ നിന്നൊരു പേപ്പർ, പഴയ ഒരു ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബില്ല്, ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസൻസ് എന്നിവയുമായി ചെന്നാൽ ഒന്നും കൊടുക്കാതെ ഒരു വണ്ടിയുമായി തിരികെ പോരാം. അങ്ങനെ ഞാനും പുതിയ ഒരു കാർ വാങ്ങി.

കാറ് സ്വന്തമായിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കാറുള്ളതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് മനസ്സിലായത്. പാർക്കിംഗിന് ഇടം കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പമാണ് ലോട്ടറി അടിക്കാൻ എന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. വലുതും ചെറുതും വിലകൂടിയതും വില കുറഞ്ഞതുമായ കാറുകൾ റോഡ് സൈഡിൽ നിരനിരയായി പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അരമണിക്കൂർ ഫ്ലാറ്റിനു ചുറ്റും കാറുമായി കറങ്ങുമ്പോൾ ആയിരിക്കും എവിടെയെങ്കിലും ഒരിടം കിട്ടുക. അവിടെ കുത്തിക്കയറ്റിയിട്ടിട്ട് തിരിച്ച് എടുക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ചളുക്കവും ഉരസലും മറ്റ് കേടുപാടുകളുമില്ലെങ്കിൽ ഭാഗ്യം! ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോഴാണ് കുറച്ച് ദൂരെ ഒരു മൈതാനം ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അവിടെ പാർക്കിംഗിന് ഇടം കിട്ടും. കാറിന് വലിയ പരിക്കുകളും ഉണ്ടാകില്ല. ഒരു അര കിലോമീറ്റർ നടക്കണമെന്നതേയുള്ളു പ്രശ്നം. ആ നടത്തം ഒരു എക്സർസൈസ് ആയി എടുത്തതോടെ പാർക്കിംഗ് പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു.

ഒരു ദിവസം പതിവുപോലെ രാവിലെ മൈതാനത്തു ചെന്നപ്പോൾ കാറിനടുത്ത് ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ചുവപ്പ് ടീഷർട്ടിട്ട ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. ദൂരെ നിന്നു തന്നെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും അയാൾ ദൂരേയ്ക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചു. കാറിനു പുറകിൽ “HYUNDAI" എന്ന് എഴുതിയിരുന്നതിൽ “H“ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം ആരോ കുത്തിയെടുത്തോണ്ട് പോയി. ഞാൻ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ നടന്നുനീങ്ങിയിടത്തേക്ക് കുറച്ചു ദൂരം പോയി നോക്കി. അവിടെയെങ്ങും അയാളുടെ പൊടിപോലും കണ്ടില്ല. അക്ഷരങ്ങൾ പോയതോ പോകട്ടെ, കുത്തിയെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പല ഇടങ്ങളിലെ പെയിന്റും ഇളകിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് ദേഷ്യവും വിഷമവും ഒരു പോലെ വന്നു. ആ ചുവപ്പു ഷർട്ടുകാരൻ തന്നെയാണ് അത് ചെയ്തതെന്ന് ഞാൻ തീർച്ചപ്പെടുത്തി. അവനെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ കൈ തല്ലി ഒടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത് എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടു ചെയ്തു.

അന്ന് മുഴുവനും Yഉം Uഉം Nഉം Dഉം Aഉം Iഉം ഒക്കെ എന്റെ മനസ്സിൽ നൃത്തം വച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. തട്ടും മുട്ടും ഒന്നും കൂടാതെ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വണ്ടി. എന്നിട്ടും...

ഏതോ ഒരു സിനിമയിൽ മമ്മൂട്ടി പറയുന്ന ഡയലോഗ്ഗ് ആയിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ.
“കലിപ്പ് തീരണില്ലല്ലോ!!“

പിറ്റേന്ന്,  ബാക്കിയുള്ള “H“ അവിടെയുണ്ടാകുമോ എന്ന് ചിന്തിച്ചാണ് ഞാൻ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് ചെന്നത്. ആ ചുവപ്പ് ഷർട്ടുകാരൻ അതാ മറ്റൊരു വണ്ടിയുടെ പുറകിൽ നിൽക്കുന്നു. മുഖം കണ്ടില്ല. എങ്കിലും അയാളാണതെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യൻ പട്ടാളക്കാർ പാകിസ്ഥാൻ ബോർഡറിലേക്ക് ആക്രമണത്തിനു പോകുന്നതുപോലെ കുനിഞ്ഞും നിരങ്ങിയും ഞാൻ പതുക്കെ അയാളുടെ പുറകിലെത്തി. കയ്യെത്തുന്ന ദൂരത്ത് ആളെ കണ്ടപ്പോഴേക്കും എന്റെ ശരീരം കോപം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ഞാൻ ശക്തിയായി അയാളുടെ ചുമലിൽ പിടിച്ചു.

“അയ്യോ... Sorry.. I'm really sorry. Wrong person. I thought somebody else.." ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അയാൾ രൂക്ഷമായി എന്നെ നോക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ എന്റെ വണ്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. ആളുമാറിപ്പോയി. എന്തായാലും തല്ലുകൊള്ളാതെ രക്ഷപെട്ടു. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ ആ സംഭവമായിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ. കോപം വന്നാൽ കണ്ണു കാണില്ല എന്ന് പലരും പറയാറുള്ളത് വെറുതെയാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. സെക്കന്റിന്റെ ഒരംശത്തിനുള്ളിൽ എന്റെ കോപം ദൈന്യതയായും പിന്നീട് ചിരിയായും മാറിയത് ഞാൻ അനുഭവിച്ചതാണ്. കോപം വരുമ്പോൾ, തെറ്റായ കാര്യത്തിനോ അതല്ലെങ്കിൽ ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെയോ ആണ് താൻ കോപിക്കുന്നത് എന്ന് ഒരാൾ തന്റെ മനസ്സിനെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിയാൽ കോപിക്കുന്നതിൽ നിന്നും മനസ്സ് വളരെ പെട്ടന്ന് പിന്മാറുക തന്നെ ചെയ്യും എന്ന് എനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായി. കോപത്തെ അടക്കാൻ പലരും പറയുന്നത്ര പ്രയാസമൊന്നും ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.

കോപം വന്നപ്പോൾ, എന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ അടിച്ചുമാറ്റിക്കൊണ്ടുപോയവന്റെ കൈ തല്ലി ഒടിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ഭാരതീയ ചിന്താധാര അനുസരിച്ച് മനസ്സാണ് കർമ്മം ചെയ്യുന്നത്, ശരീരമല്ല! ഒരാൾ തന്റെ ഭാര്യയെയും മകളെയും ആലിംഗനം ചെയ്യുമ്പോൾ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന രീതിക്കോ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന കയ്കൾക്കോ വ്യത്യാസമില്ലെങ്കിൽ പോലും രണ്ടും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുന്നതിനു കാരണം മനസ്സ് ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മൂലമാണ്. അതായത്, കോപം മൂലം ഞാൻ അയാളുടെ കൈ തല്ലിയൊടിക്കണമെന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ആ കർമ്മം മനസ്സിൽ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. മനസ്സിൽ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞ കർമ്മം ശരീരം അനുവർത്തിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് വാസനയായി മാറും. അതായത്, ഇനി എന്നെങ്കിലും ഇതുപോലെയുള്ള ഒരു സന്ദർഭം വരുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ആ കർമ്മം ആരുടെ മേലെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കും. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ ആകെ പ്രശ്നമാണ്. ടിപി വധക്കേസിൽ പെട്ടവരുടെ ശിക്ഷ ഇളവു ചെയ്തു എന്ന് കേട്ട് അവരെയും ടിപിയെ കൊന്നതുപോലെ കൊല്ലണമായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതി. അതായത് മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു കൊലപാതകി ആയിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി തരം കിട്ടിയാൽ ശരീരം അത് നിർവ്വഹിക്കുകയേ വേണ്ടൂ. “മനസ്സേ, നീയാണ് ശരിയായ വില്ലൻ!!!“

ഷോപ്പിംഗ് മാൾ

അയാൾ കൂട്ടുകാരനോടു പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ജീവിതം മടുത്തു. ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊന്നും നടക്കുന്നില്ല. ഞാൻ സംന്യാസിയാകാൻ പോകുകയാണ്.”
ജീവിത നൈരാശ്യം!
നാളുകൾക്കുശേഷം അതിൽ ഒരാൾ പട്ടണത്തിൽ പോയി.
ഒരു ഷോപ്പിംഗ് മാളിൽ കയറി.
സംന്യാസിയാകാൻ പോയ സുഹൃത്ത് അതിന്റെ മാനേജരായിരിക്കുന്നു.
അയാൾ സുഹൃത്തിനെ സമീപിച്ചു ചോദിച്ചു.
“നീ സംന്യാസിയാകാൻ പോയതല്ലേ, പിന്നെ എന്തുപറ്റി?”
“ഞാൻ സംന്യാസിയാകാൻ തന്നെയാണ് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത്.” മറ്റെയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“നല്ല ഒരു സംന്യാസിയാകുന്നതിന് ചിലവുണ്ട്.” അയാൾ തുടർന്നു.
“നല്ലതും വലുതുമായ ഒരു ആശ്രമം വേണം. അതിന് 5 ഏക്കർ സ്ഥലമെങ്കിലും വേണം. പിന്നെ ആശ്രമക്കെട്ടിടങ്ങൾ, വരുമാനത്തിന് എസ്റ്റേറ്റുകൾ, രുദ്രാക്ഷമാലകൾ - സ്വർണ്ണം കെട്ടിയത്, യോഗദണ്ഡ്, കമണ്ഡലു - വെള്ളിയായാലും മതി, കൂടിയ കാഷായവസ്ത്രങ്ങൾ - മൂന്നുനാലു ജോഡിയെങ്കിലും വേണം, ശിഷ്യന്മാർ, അവരുടെ ചിലവുകൾ എല്ലാം കൂടി നല്ല ഒരു സംഖ്യയുണ്ടെങ്കിലേ സ്റ്റാന്റേർഡുള്ള ഒരു സംന്യാസിയാകാൻ കഴിയൂ. അതിനുള്ള ധനം കണ്ടെത്താനാണ് ഞാൻ ഈ ഷോപ്പിംഗ് മാൾ നടത്തുന്നത്.”
ഇതുകേട്ട സുഹൃത്ത് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു :
“സർവ്വ സംഗപരിത്യാഗോ
സംന്യാസി അഭിധീയതേ.” എന്നാണല്ലോ കേട്ടിട്ടുള്ളത്.
“ഓ! അത് പണ്ടത്തെ സംന്യാസിയും ഇത് ആധുനിക സംന്യാസിയും ആയിരിക്കും. എന്റെ ഒരറിവില്ലായ്മയേ!!!“

സോമദാസ്

ശിഷ്യൻ

ഒരു മഹർഷിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ പുതിയ ശിഷ്യരെ എടുക്കുന്നതിനുള്ള ഇന്റർവ്യൂ നടക്കുകയാണ്.
രാജകുമാരൻ, മന്ത്രിപുത്രൻ, സർവ്വസൈന്യാധിപന്റെ മകൻ, ഒരു സാധു ബ്രാഹ്മണപുത്രൻ...
മഹർഷി തന്റെ ശിഷ്യന് നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു.
“ആശ്രമമുറ്റത്തു നിൽക്കുന്ന ആ നെടുംപനയിൽ കയറണം.“
രാജകുമാരൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് പനയിൽ കയറി. പകുതി കയറിയപ്പോൾ ഇനി പറ്റില്ല എന്നു പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ കൈവിട്ടേക്കൂ!“ ഗുരു നിർദ്ദേശം.
കുമാരൻ ഭയന്ന് കൈവിട്ടില്ല; താഴെയിറങ്ങി.
ഇതുതന്നെ മന്ത്രിപുത്രനും സംഭവിച്ചു. പനയുടെ മുകളിൽ കയറിയ മന്ത്രിപുത്രനോട് കൈ വിടാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. മന്ത്രിപുത്രനും താഴെയിറങ്ങി.
സർവ്വ സൈന്യാധിപന്റെ മകനും ഇതുതന്നെ ആവർത്തിച്ചു.
അവസാനം സാധുവായ ബ്രാഹ്മണപുത്രൻ കയറി.
പനയുടെ മുകളിൽ കയറിയ കുട്ടിയോട് പനയോലയിൽ പിടിച്ച് തൂങ്ങിക്കിടക്കാൻ ഗുരു നിർദ്ദേശിച്ചു.
കുട്ടി അത് അനുസരിച്ചു.
“കൈ വിട്ടേക്കൂ!“ ഗുരു നിർദ്ദേശം.
കുട്ടി കൈവിട്ടു.
ഒരു പഞ്ഞി ശകലം പോലെ കുട്ടി താഴേക്കു വന്നു.
ഗുരു കൈകൾ നീട്ടി കുട്ടിയെ പിടിച്ചു.
കുട്ടി സുരക്ഷിതനായി ഗുരുസന്നിധിയിൽ നിന്നു.
“ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ എന്റെ ശിഷ്യനായി തെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് പോകാം.” ഗുരു നിർദ്ദേശിച്ചു.

സോമദാസ്

പരിപ്പുവട

ആൽത്തറയിൽ ക്ഷീണിതരായി രണ്ടു കൂട്ടുകാർ ഇരിക്കുന്നു. രണ്ടുപേർക്കും നല്ല വിശപ്പ്.
ഒരാൾ അവിടെ ഒരു പൊതി ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു.
അപരൻ അതെടുത്തു തുറന്നു.
ഒരു പരിപ്പുവട!
അയാൾ ആർത്തിയോടെ അത് തിന്നാൻ ഭാവിച്ചു.
മറ്റെയാൾ കയർത്തു. “ഞാനാണതു കണ്ടത്.”
“ഞാനാണത് എടുത്തത്.” രണ്ടുപേരും വടയ്ക്ക് അവകാശം ഉന്നയിച്ചു.
വഴക്കായി; പിടിവലിയായി.
വട തെറിച്ച് ദൂരെ വീണു.
എന്നിട്ടും അവരുടെ ശണ്ഠ തുടർന്നു.
ഒരു പട്ടി അതുവഴി വന്നു.
വടയുടെ അടുത്തുവന്ന് രണ്ടുകയ്യും നീട്ടിക്കിടന്നു.
കൈകൾക്കുള്ളിൽ വട വച്ച് ശാന്തമായി തിന്നു.
അപ്പോഴും സുഹൃത്തുക്കൾ ശണ്ഠകൂടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

സോമദാസ്

ഞാനും എന്റെ ലോകവും!

ആരോ എന്റെ കാലിൽ ശക്തിയായി പിടിച്ചു വലിക്കുന്നു. ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു. ഭാര്യയാണ്. അലാറത്തിന്റെ ശബ്ദം പലപ്പോഴും ഞാൻ കേൾക്കാറില്ല. പിന്നെ അവളു വേണം കുത്തി എണീപ്പിക്കാൻ. എനിക്ക് ചിരി വന്നു. പണ്ടുകാലത്ത് ഭാര്യമാർ എന്നും രാവിലെ ഭർത്താവിന്റെ കാലുതൊട്ട് വന്ദിച്ചിട്ടാണ് അടുക്കളയിൽ കയറാറുള്ളതെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ചിരിച്ചോണ്ട് കിടന്നാൽ സമയം പോകും എന്ന് ആരോ ഉള്ളിൽ നിന്നു പറയുന്നു. ഞാൻ ചാടിയെണീറ്റു.

പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങളും പ്രാതലും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സമയം 6:30. ഇന്നും 140-ൽ പോയാലേ രക്ഷയുള്ളൂ എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. കമ്പനിയിൽ എത്തി ഐ.ഡിയും ഫിങ്കർപ്രിന്റും കാണിച്ച് ഹാജർ വച്ചപ്പോൾ 7:30. തിർക്കുപിടിച്ച ഒരു ഓഫീസ് ദിനം കൂടി തുടങ്ങുകയായി. പിടിപ്പതു പണിയുള്ള ഒരു ദിവസം. അതിനിടയ്ക്കാണ് ഐ.ടി ക്കാർ ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റം മാറ്റാൻ എത്തിയത്. എല്ലാവരുടേയും കമ്പ്യൂട്ടറിൽ വിന്റോസ്-8 ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യുന്നു. എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ പണി നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഡെസ്കിൽ പോയി നോക്കി. എല്ലാത്തിലും ഒരേ ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റം. പക്ഷേ കണ്ടാലോ.. എല്ലാം വ്യത്യസ്തം. പുതിയത് കിട്ടിയിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ അഭിരുചിക്കനുസരിച്ച് അവയുടെ രൂപഭാവങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. രൂപഭാവങ്ങളിലേ അവയ്ക്ക് വ്യത്യാസമുള്ളൂ. അടിസ്ഥാനപരമായി എല്ലാം ഒന്നാണ്. ഇതു തന്നെയല്ലേ ഈ ലോകത്തിന്റേയും സ്ഥിതി. “The operating system of the universe applies to everyone alike, and it works along principles that do not require your cooperation."

ഞാൻ എന്റെ സീറ്റിലേക്ക് മടങ്ങി. സമയം 5 ആയത് അറിഞ്ഞില്ല. പഞ്ച് ഔട്ട് ചെയ്ത് കമ്പനിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴേക്കും കൂടയുള്ളവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്തൊരു വേഗതയാണ് ഈ ലോകത്തിന്! ഇനിയും 140-ൽ പോകണം. എന്നാലേ പാർക്കിങ്ങിന് ഇടം കിട്ടുകയുള്ളൂ എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഞാൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

വീട്ടിലെത്തി കുളിച്ച്, മകനുമായി പുറത്തൊക്കെ ഒന്നുപോയി തിരിച്ചു വന്ന് അവനുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഭാര്യ ഒരു പേപ്പറുമായി എത്തുന്നത്. മകന്റെ സ്കൂളിൽ നിന്നും കൊടുത്തയച്ചതാണ്. ആ ഫോം പൂരിപ്പിച്ച് തിരിച്ച് കൊടുത്തു വിടണം. ചേർത്തപ്പോൾ ഈ വിവരങ്ങളെല്ലാം കൊടുത്തതാണല്ലോ!

“ഇനി മോൻ തനിയെ കളിക്ക്. അച്ഛൻ ഈ ഫോം ഒന്ന് പൂരിപ്പിക്കട്ടെ.”

“വേണ്ട, വേണ്ട.. അച്ഛൻ വരണം കളിക്കാൻ. ഞാൻ ഹനുമാൻ. അച്ഛൻ സുരസ. നമുക്ക് ഇടികൂടാം..” അവൻ വിടാൻ ഭാവമില്ല.

അത് വകവയ്ക്കാതെ ഞാൻ ഫോം പൂരിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ എന്നെ അതിനു സമ്മതിക്കാതെ ശല്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുക്കം ആ പേപ്പറിന്റെ ഒരു ഭാഗം കീറി.

“നിന്നോടല്ലിയോടാ പറഞ്ഞത് കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരിക്കാൻ.” ഞാൻ കണ്ണുരുട്ടി. അതിനു പകരമായി അവിടെ കിടന്ന തലയിണ കൊണ്ടവൻ എന്റെ തലമണ്ടയിലടിച്ചു. അടി കൊണ്ടതോടെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ഇപ്പോൾ എനിക്കു വേണമെങ്കിൽ ഒരടി കൊടുത്ത് ഇവനെ മാറ്റി നിർത്താം. അങ്ങനെ ഇവിടെ ശബ്ദായമാനമായ ഒരന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാം. അവന്റെ കണ്ണീരോടെ ഈ ദിവസത്തെ എനിക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാം. ദീപക് ചോപ്ര എഴുതിയ ഒരു പുസ്തകത്തിലെ വരികൾ എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നു - " You are not in the world; the world is in you. Everyone is a creator."

ഞാൻ അവനെ അടുത്തു വിളിച്ചു. അവന്റെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. ഷോക്കടിച്ചതുപോലെ അവൻ അല്പനേരം എന്നെ നോക്കി നിന്നു. എന്നിട്ട് ശാന്തനായി അവന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കരികിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി. ഞാൻ എന്റെ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. സുന്ദരമായ ഒരു ലോകം. അപ്പോഴും ദീപക് ചോപ്രയുടെ വരികൾ എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.  "Being a creator is more important than the whole world." ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരും തങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ലോകത്തെ നോക്കി കരയുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അവനവന്റെ ലോകം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സകല അധികാരവും കയ്യിലുള്ളപ്പോഴും അതറിയാതെ വെറുതേ പരിതപിക്കുന്നു. കഷ്ടം തന്നെ!!